【尊厳Well-Kaigo｜多言語ブログ】感覚の伝え方 〜ワクワクとシクシク〜｜How to Share Feelings

■ 朝のウォーキングから始まる問い
おはようございます。利久です。
本日も「ウエルエイジング・アワー」朝のウォーキングラジオから、思考を整える時間をお届けします。1月27日、隅田川の上空は曇り空で、少し冷たい空気が漂う朝です。雨は降っていませんが、身体がきゅっと引き締まるような寒さを感じます。

今日のテーマは、
「尊厳Well-Kaigo｜感覚の伝え方 〜ワクワクとシクシク〜」
です。

この「感覚の伝え方」というテーマは、実はとても奥深く、介護や医療、そして日常のコミュニケーションすべてに関わる重要な視点だと感じています。

■ 痛みや不安は、言葉にしにくい
「どこが痛いですか？」
「今の気持ちはどうですか？」

こうした問いに、すぐに答えられる人は意外と多くありません。
痛み、不安、違和感、息苦しさ、眠れない感じ——これらはすべて“感覚”であり、言葉にしようとした瞬間に、少しずつ輪郭が曖昧になります。

「頭がガンガンする」
「お腹がシクシク痛む」
「なんだか心がざわざわする」

日本人であれば、こうした表現を無意識のうちに理解し合っています。しかし、これを日本語以外の言語に置き換えようとした途端、その難しさが一気に浮き彫りになります。

■ 外国人介護人材が抱える“見えにくい壁”
このテーマを考えるきっかけは、日本で働く外国人介護人材の方々の声でした。
病院を受診する時、介護認定調査を受ける時、あるいは職場で説明を受ける時、自分の感覚や感情をうまく伝えられない。逆に、高齢者の訴えを受け止めても、「この人は本当は何を伝えたいのか」が分からず、戸惑ってしまう。

これは、20年近く日本で暮らしている中国出身の方からも聞いた悩みです。長く日本に住んでいても、感覚の表現は依然として難しい。最近来日したばかりの方であれば、その壁はさらに高くなります。

外国人向けの初任者研修を運営している介護事業者の経営者からも、「そこが一番難しい」と率直な声をいただきました。

■ 資格教育の“前”にあるもの
もちろん、日本には初任者研修、実務者研修、介護福祉士養成課程、日本語学校など、体系化された教育制度がすでにあります。これらはとても大切で、今後も必要不可欠です。

ただ、私が今回取り組みたいと考えているのは、その前段階です。
いわば「教育OSの前」「介護OSの手前」にある部分。

感覚をどう受け取り、どう伝えるのか。
相手の状態を瞬時に感じ取り、その場で呼吸を合わせて関わる力。

これはテキストを読んだり、暗記したりするだけでは身につきません。人とのやり取りの中で、少しずつ育っていくものだと感じています。

■ 翻訳できない言葉が示すもの
私がこの取り組みを多言語で発信しようとした時、あらためて気づかされたことがあります。
「ワクワク」「シクシク」「ざわざわ」——これらは、簡単には翻訳できません。

英語でも中国語でも、単語は存在します。しかし、日本語の持つ微妙な感覚の揺らぎや、身体感覚と感情が混ざり合ったニュアンスまでは、なかなか伝わらないのです。

つまり、これは語学力だけの問題ではありません。
場面・関係性・呼吸・その人の背景を含めて、瞬時に感じ取る力が求められます。私はこれこそが「介護の呼吸OS」だと感じています。

■ なぜ試験に合格しにくいのか
外国人介護人材の方々は、現場ではとてもよく働いています。それでも、介護福祉士試験の合格率は決して高くありません。

これは知識不足や努力不足だけが原因でしょうか。
私はむしろ、「感覚」を言語化する力、設問の背景にある“状態”を読み取る力が問われているからではないかと感じています。

問題文を読んでもピンとこない。
解説を読んでも腑に落ちない。

こうした部分は、対話や共有を通じてしか身につかないのではないでしょうか。

■ ワクワクとシクシクのカード
そこで私が考えたのが、「感覚カード」です。
「ワクワク」「シクシク」「ズキズキ」「モヤモヤ」などを、絵や簡単な説明とともにカード化する。

ポケットに入れて持ち歩き、日常の中で使う。
初任者研修や現場教育の中でも、このカードをベースに話し合う。

感覚を“共有できる形”にすることで、言葉の壁を少しずつ低くしていきたいと考えています。

■ 孤立しないための居場所づくり
介護の現場は、チームで働いているようでいて、実は一人作業が多い仕事です。
外国人介護人材の中には、相談したくてもできず、孤立してしまう方も少なくありません。

「こんなこと聞いていいのだろうか」
「言葉が通じなかったらどうしよう」

だからこそ、戻れる場所、話せる場所が必要だと感じています。
私が「メンバーシップ」という形にこだわったのは、そのためです。

「あなたは一人ではない」
そう感じられる場をつくりたいのです。

■ 尊厳共同体とワクワクスクール
この取り組み全体を、私は「尊厳共同体」と呼んでいます。
その中に「ワクワクスクール」という学びの場をつくり、オンラインとリアルを組み合わせて展開していく予定です。

言語は、日本語・英語・中国語を基本に。
深い悩みは母国語で話し、学びは多言語で共有する。

これはそのまま、日本の尊厳ある介護を、アジアや世界へ伝えていく形にもなるはずです。

■ 小さく始め、呼吸を整える
私は、この取り組みを大きくしようとは思っていません。
まずは小さく、無理をせず、呼吸を整えながら始めていきたい。

誰かの困りごとに応えること。
それが結果として、介護の質を支え、日本の介護サービスのOSを守ることにつながると信じています。

もしこの活動に興味のある方、特に日本で働く外国人介護人材の方や、その支援に関わる方がいらっしゃいましたら、ぜひこの取り組みを伝えていただけたら嬉しいです。

今日も呼吸を整え、穏やかな一日をお過ごしください。

ご質問は本サイトの「お問い合わせ欄」からお気軽にお寄せください。

noteマガジン：介護の感覚と言葉の翻訳（外国人介護人材）

【Dignity Well-Kaigo｜Multilingual Blog】
How to Communicate Sensations — Wakuwaku and Shikushiku
■ A Question That Begins with a Morning Walk
Good morning. This is Rikyu.
Once again today, I would like to offer you a moment to organize your thoughts through the Well-Aging Hour morning walking radio.
It is January 27th. The sky above the Sumida River is overcast, and a slightly chilly air fills the morning. It is not raining, but there is a cold that makes the body feel gently tightened.

Today’s theme is:
“Dignity Well-Kaigo | How to Communicate Sensations — Wakuwaku and Shikushiku.”

The theme of “how we communicate sensations” is, in fact, profoundly deep. I feel it is a crucial perspective that relates not only to caregiving and medicine, but also to all forms of everyday communication.

■ Pain and Anxiety Are Hard to Put into Words
“Where does it hurt?”
“How are you feeling right now?”

Surprisingly few people can answer these questions immediately.
Pain, anxiety, discomfort, shortness of breath, difficulty sleeping—these are all sensations. The moment we try to put them into words, their outlines begin to blur.

“My head is pounding.”
“My stomach hurts with a dull, aching pain.”
“Somehow, my heart feels restless.”

Japanese people intuitively understand these expressions. However, the moment we attempt to translate them into another language, their difficulty becomes strikingly clear.

■ The “Invisible Wall” Faced by Foreign Care Workers
What led me to think deeply about this theme were the voices of foreign care workers working in Japan.
When visiting a hospital, undergoing a care certification assessment, or receiving explanations in the workplace, many struggle to express their sensations and emotions accurately. Conversely, even when listening carefully to an older person’s complaints, they may feel unsure: “What is this person really trying to tell me?”

I have heard this concern even from people of Chinese origin who have lived in Japan for nearly twenty years. No matter how long they have lived here, expressing subtle sensations remains difficult. For those who have arrived in Japan more recently, the barrier is even higher.

Even managers of care service providers who run introductory training programs for foreign workers have told me honestly, “That part is the most difficult.”

■ What Exists Before Formal Qualifications
Of course, Japan already has well-established educational systems: introductory caregiver training, practical training, certified care worker programs, and Japanese language schools. These are extremely important and will continue to be indispensable.

However, what I want to focus on this time lies before those stages.
It is something like “before the education OS” or “prior to the caregiving OS.”

How do we receive sensations, and how do we convey them?
How do we instantly sense another person’s condition and adjust our breathing and presence to engage with them in that moment?

These abilities cannot be acquired simply by reading textbooks or memorizing information. I believe they are cultivated gradually through human interaction.

■ What Untranslatable Words Reveal
When I attempted to share this initiative in multiple languages, I realized something anew.
Words like wakuwaku (a feeling of excitement), shikushiku (a dull, nagging pain), and zawazawa (a restless unease) are not easily translated.

Equivalent words exist in English and Chinese. However, the delicate fluctuations of sensation in Japanese—the way bodily feelings and emotions blend together—are very difficult to convey fully.

In other words, this is not simply a language ability issue.
It requires the capacity to instantly sense context, relationships, breathing, and a person’s background. I feel that this, precisely, is what I call the “Breathing OS of Care.”

■ Why Passing the Exam Is So Difficult
Foreign care workers often perform very well in real care settings. Even so, the pass rate for the national certified care worker examination remains low.

Is this truly due only to a lack of knowledge or insufficient effort?
Rather, I suspect that what is being tested is the ability to verbalize sensations and to read the state behind the questions.

“The question doesn’t quite resonate.”
“The explanation doesn’t fully make sense.”

These aspects, I believe, can only be cultivated through dialogue and shared experiences.

■ Wakuwaku and Shikushiku Cards
This led me to the idea of “Sensation Cards.”
Words like wakuwaku, shikushiku, zukizuki (throbbing pain), and moyamoya (a hazy unease) would be turned into cards with illustrations and brief explanations.

They could be carried in one’s pocket and used in daily life.
They could also serve as a foundation for discussion in introductory training and on-site education.

By giving sensations a shareable form, I hope to gradually lower the barrier created by language.

■ Creating a Place Where No One Is Isolated
Although caregiving appears to be team-based work, it actually involves many moments of working alone.
Among foreign care workers, there are many who feel isolated, even when they want to ask for help.

“Is it okay to ask something like this?”
“What if my words don’t come across properly?”

That is why I believe a place to return to, and a place to talk, is essential.
This is why I am committed to forming a membership-based community.

“I am not alone.”
I want to create a place where people can truly feel that way.

■ The Dignity Community and the Wakuwaku School
I call this entire initiative the “Dignity Community.”
Within it, I plan to create a learning space called the Wakuwaku School, combining online and in-person activities.

The primary languages will be Japanese, English, and Chinese.
Deep concerns can be discussed in one’s native language, while learning is shared multilingually.

In this way, I believe we can naturally convey Japan’s dignity-centered caregiving to Asia and the wider world.

■ Starting Small and Regulating Our Breathing
I do not intend to make this initiative large-scale from the beginning.
I want to start small, without strain, while carefully regulating our breathing.

Responding to someone’s difficulty—
I believe that this, in turn, supports the quality of care and helps protect the underlying OS of Japan’s caregiving services.

If anyone is interested in this activity—especially foreign care workers in Japan or those who support them—I would be grateful if you could share this initiative with others.

Please take a moment today to regulate your breathing, and have a calm and gentle day.

If you have any questions, please feel free to contact us through the “Inquiry” section of this website.

【尊严 Well-Kaigo｜多语言博客】
感觉的传达方式 ——「ワクワク」与「シクシク」
■ 从清晨散步开始的提问
大家早上好，我是利久。
今天也通过「Well-Aging Hour」清晨步行广播，与大家分享一段整理思绪的时间。
1月27日，隅田川上空是阴天，清晨的空气带着一丝寒意。虽然没有下雨，但能感受到一种让身体微微收紧的冷。

今天的主题是：
「尊严 Well-Kaigo｜感觉的传达方式 —— ワクワク 与 シクシク」。

关于“感觉如何被传达”这个主题，其实非常深刻。它不仅关系到照护与医疗，也与我们日常生活中的一切沟通息息相关。

■ 疼痛与不安，很难用语言表达
“哪里疼？”
“你现在感觉怎么样？”

意外的是，能够立刻回答这些问题的人并不多。
疼痛、不安、不适、呼吸不顺、睡不好的感觉——这些全部都是“感觉”。而在试图把它们说出口的瞬间，它们的轮廓往往开始变得模糊。

“头一阵一阵地疼。”
“肚子隐隐作痛。”
“心里总觉得有些躁动不安。”

如果是日本人，往往可以下意识地理解这些表达。但一旦尝试把它们转换成非日语的语言，这种困难就会立刻显现出来。

■ 外国照护人员所面对的“看不见的墙”
促使我深入思考这个主题的，是在日本工作的外国照护人员们的声音。
在去医院就诊、接受照护认定调查，或是在工作现场听取说明时，很多人都难以准确表达自己的感觉与情绪。反过来，即使认真倾听高龄者的诉求，也常常会困惑：
“这位高龄者真正想表达的是什么？”

这样的烦恼，我也从在日本生活了将近20年的中国籍人士那里听到过。即便长期生活在日本，感觉的表达依然很困难。对于刚来到日本不久的人来说，这道墙就更高了。

甚至有负责外国人初任者培训的照护机构经营者坦率地表示：
“这里是最困难的部分。”

■ 在资格教育“之前”的那一层
当然，日本已经拥有完善的教育体系——初任者研修、实务者研修、照护福祉士培养课程，以及日语学校等。这些都非常重要，今后也不可或缺。

但这次我想着手的，是在这些之前的阶段。
可以说是“教育OS之前”，或是“照护OS之前”的部分。

如何接收感觉、如何传达感觉。
如何在瞬间感知对方的状态，并在当下调整自己的呼吸与节奏去回应对方。

这些能力，并不是靠读教材、背知识就能获得的。我认为，它们是在与人的互动中，一点一点被培养出来的。

■ 无法直译的词语所揭示的东西
当我尝试将这一尝试用多语言进行传播时，再次意识到一件事。
“ワクワク”“シクシク”“ざわざわ”——这些词，并不容易翻译。

在英语和中文中，确实能找到对应的词汇。但日语中那种细微的感觉波动，以及身体感觉与情绪交织在一起的微妙层次，却很难完整传达。

也就是说，这并不只是语言能力的问题。
它需要在瞬间感知场景、关系、呼吸以及那个人的背景的能力。我正是把这一点称为“照护的呼吸OS”。

■ 为什么考试那么难通过
外国照护人员在实际照护现场中，往往表现得非常出色。即便如此，照护福祉士国家考试的合格率依然不高。

这真的只是因为知识不足或努力不够吗？
我反而觉得，被考察的是“将感觉语言化的能力”，以及“读懂题目背后状态”的能力。

“读了题目却抓不到重点。”
“看了解释却难以真正理解。”

这些部分，恐怕只能通过对话与共享经验来逐渐培养。

■ 「ワクワク」与「シクシク」卡片
因此，我想到了一种方式——“感觉卡片”。
将“ワクワク”“シクシク”“ズキズキ（抽痛）”“モヤモヤ（说不清的不安）”等感觉，用插画和简要说明做成卡片。

可以放在口袋里，随时在日常生活中使用。
也可以在初任者研修或现场教育中，以这些卡片为基础进行讨论。

通过把感觉变成“可以共享的形式”，我希望能一点点降低语言所造成的障碍。

■ 为了不再孤立的“归属之地”
照护现场看似是团队工作，但实际上有很多独自完成的时刻。
在外国照护人员中，也有不少人即使想咨询，却因各种原因而陷入孤立。

“这种问题可以问吗？”
“要是语言没说清楚怎么办？”

正因为如此，我认为需要一个可以回来的地方、可以说话的地方。
这也是我坚持采用“会员制”形式的原因。

“你不是一个人。”
我希望能创造一个让人真正感受到这一点的空间。

■ 尊严共同体与ワクワク学校
我把这一系列尝试整体称为“尊严共同体”。 在其中，我计划建立一个名为“ワクワク学校”的学习空间，将线上与线下结合起来开展。

主要语言为日语、英语和中文。
深层的烦恼可以用母语来表达，而学习内容则以多语言共享。

我相信，这样的形式，也将自然地把日本以尊严为核心的照护理念，传递到亚洲乃至世界。

■ 从小开始，先调整呼吸
我并不打算一开始就把这项尝试做得很大。
我想从小处开始，不勉强自己，先把呼吸调整好。

回应某个人的困扰——
我相信，这最终会支撑照护的质量，并守护日本照护服务的“OS”。

如果有对这一活动感兴趣的人，尤其是在日本工作的外国照护人员，或是支持他们的相关人士，欢迎把这项尝试分享出去，我将非常感激。

今天也请先调整一下呼吸，祝您度过平稳而温和的一天。

如有任何疑问，欢迎通过本网站的「咨询栏」与我们联系。

【การดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo｜บล็อกหลายภาษา】
วิธีถ่ายทอด “ความรู้สึก” — วาคุวาคุ และ ชิคุชิคุ
■ คำถามที่เริ่มต้นจากการเดินยามเช้า
สวัสดีตอนเช้าครับ ผมชื่อริคิว
วันนี้เช่นเคย ผมขอเชิญทุกท่านมาจัดระเบียบความคิดไปพร้อมกัน ผ่านรายการเดินยามเช้า “Well-Aging Hour”
วันที่ 27 มกราคม ท้องฟ้าเหนือแม่น้ำสุมิดะครึ้ม มีอากาศเย็นบาง ๆ ในยามเช้า แม้จะไม่มีฝนตก แต่ก็เป็นความหนาวที่ทำให้ร่างกายรู้สึกกระชับขึ้นเล็กน้อย

หัวข้อของวันนี้คือ
「การดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo｜วิธีถ่ายทอดความรู้สึก — วาคุวาคุ และ ชิคุชิคุ」

หัวข้อเรื่อง “การถ่ายทอดความรู้สึก” นี้ แท้จริงแล้วมีความลึกซึ้งมาก และเป็นมุมมองสำคัญที่เกี่ยวข้องไม่เพียงแค่การดูแลและการแพทย์เท่านั้น แต่ยังเชื่อมโยงกับการสื่อสารในชีวิตประจำวันทั้งหมด

■ ความเจ็บปวดและความกังวล ไม่ใช่สิ่งที่อธิบายได้ง่าย
“เจ็บตรงไหนหรือครับ?”
“ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

น่าแปลกใจที่มีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่สามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้ทันที
ความเจ็บปวด ความกังวล ความไม่สบาย ความอึดอัดในการหายใจ หรือความรู้สึกนอนไม่หลับ—ทั้งหมดนี้คือ “ความรู้สึก” และทันทีที่เราพยายามจะอธิบายเป็นคำพูด ขอบเขตของมันก็มักจะเริ่มเลือนราง

“ปวดหัวตุบ ๆ”
“ปวดท้องแบบจุก ๆ”
“ใจรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก”

สำหรับคนญี่ปุ่น มักจะเข้าใจสำนวนเหล่านี้โดยไม่ต้องคิดมาก แต่เมื่อพยายามแปลเป็นภาษาที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่น ความยากนั้นก็จะปรากฏขึ้นทันที

■ “กำแพงที่มองไม่เห็น” ของผู้ทำงานด้านการดูแลจากต่างชาติ
จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมหันมาคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง คือเสียงสะท้อนจากผู้ทำงานด้านการดูแลจากต่างชาติในญี่ปุ่น
ไม่ว่าจะเป็นตอนไปโรงพยาบาล ตอนเข้ารับการประเมินการดูแล หรือแม้แต่ในสถานที่ทำงาน หลายคนรู้สึกว่ายากที่จะถ่ายทอดความรู้สึกและอารมณ์ของตนเองได้อย่างถูกต้อง ในทางกลับกัน แม้จะตั้งใจฟังผู้สูงอายุอย่างเต็มที่ ก็ยังเกิดความลังเลว่า
“ผู้สูงอายุท่านนี้ แท้จริงแล้วต้องการจะสื่ออะไร?”

ผมได้ยินความกังวลลักษณะนี้ แม้แต่จากชาวจีนที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่นมานานเกือบ 20 ปี ต่อให้อยู่มานาน การอธิบายความรู้สึกก็ยังคงเป็นเรื่องยาก และสำหรับผู้ที่เพิ่งเดินทางมาญี่ปุ่นไม่นาน กำแพงนี้ยิ่งสูงขึ้นไปอีก

แม้แต่ผู้บริหารสถานบริการดูแลที่จัดอบรมเบื้องต้นสำหรับชาวต่างชาติ ก็ยังพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า
“จุดนี้แหละที่ยากที่สุด”

■ สิ่งที่อยู่ “ก่อน” การศึกษาด้านคุณวุฒิ
แน่นอนว่าญี่ปุ่นมีระบบการศึกษาอย่างเป็นทางการอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการอบรมผู้ดูแลขั้นต้น การอบรมขั้นปฏิบัติ หลักสูตรผู้ดูแลวิชาชีพ หรือโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่น สิ่งเหล่านี้ล้วนสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่ง

แต่สิ่งที่ผมอยากเริ่มต้นในครั้งนี้ คือ ช่วงเวลาก่อนหน้านั้น
อาจเรียกได้ว่าเป็น “ก่อนระบบการศึกษา” หรือ “ก่อนระบบการดูแล (Care OS)”

เราจะรับรู้ความรู้สึกอย่างไร
และจะถ่ายทอดความรู้สึกนั้นอย่างไร
จะสัมผัสสภาวะของอีกฝ่ายได้อย่างฉับไว และปรับจังหวะการหายใจของตนเองให้สอดคล้องกับสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างไร

สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถเรียนรู้ได้เพียงแค่อ่านตำรา หรือท่องจำความรู้ แต่เป็นสิ่งที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นผ่านการปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์

■ สิ่งที่คำว่า “แปลไม่ได้” กำลังบอกเรา
เมื่อผมพยายามถ่ายทอดแนวคิดนี้ในหลายภาษา ผมก็ตระหนักถึงบางสิ่งอีกครั้ง
คำอย่าง “วาคุวาคุ” “ชิคุชิคุ” หรือ “ซาวะซาวะ” นั้น ไม่สามารถแปลได้ง่าย ๆ

แม้ในภาษาอังกฤษหรือภาษาจีนจะมีคำที่ใกล้เคียง แต่ความละเอียดอ่อนของภาษาญี่ปุ่น—ความสั่นไหวของความรู้สึกที่ผสานระหว่างร่างกายและอารมณ์—กลับถ่ายทอดออกมาได้ยากมาก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่ไม่ใช่แค่ปัญหาทางภาษา
แต่ต้องอาศัยความสามารถในการรับรู้ บริบท ความสัมพันธ์ ลมหายใจ และพื้นหลังของแต่ละคน อย่างฉับไว
ผมรู้สึกว่านี่แหละคือหัวใจของสิ่งที่ผมเรียกว่า “OS แห่งลมหายใจของการดูแล”

■ ทำไมการสอบจึงผ่านได้ยาก
ผู้ดูแลจากต่างชาติหลายคน ทำงานได้ดีมากในสถานการณ์จริง
ถึงอย่างนั้น อัตราการสอบผ่านผู้ดูแลวิชาชีพก็ยังไม่สูงนัก

นี่เป็นเพียงเพราะขาดความรู้หรือความพยายามเท่านั้นหรือ?
ผมกลับคิดว่าสิ่งที่ถูกทดสอบ คือความสามารถในการแปลง “ความรู้สึก” ให้เป็นภาษา และการอ่าน “สภาวะ” ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำถาม

“อ่านโจทย์แล้วไม่เข้าใจแก่น”
“อ่านคำอธิบายแล้วแต่ยังไม่กระจ่าง”

สิ่งเหล่านี้ ผมเชื่อว่าเรียนรู้ได้ผ่านการสนทนาและการแบ่งปันประสบการณ์เท่านั้น

■ การ์ดวาคุวาคุ และชิคุชิคุ
จากแนวคิดนี้ ผมจึงคิดถึง “การ์ดความรู้สึก”
นำคำอย่าง “วาคุวาคุ” “ชิคุชิคุ” “ซึกิซึกิ (ปวดตุบ ๆ)” หรือ “โมยะโมยะ (รู้สึกคลุมเครือ)” มาทำเป็นการ์ด พร้อมภาพและคำอธิบายสั้น ๆ

สามารถพกใส่กระเป๋า ใช้ในชีวิตประจำวัน
และใช้เป็นฐานในการพูดคุยในหลักสูตรอบรมหรือการเรียนรู้ภาคสนาม

การทำให้ความรู้สึก “อยู่ในรูปแบบที่แบ่งปันได้” จะช่วยลดกำแพงทางภาษาได้ทีละน้อย

■ การสร้างพื้นที่ที่ไม่ปล่อยให้ใครโดดเดี่ยว
งานด้านการดูแลดูเหมือนเป็นงานทีม แต่ในความเป็นจริงกลับมีช่วงเวลาที่ต้องทำงานคนเดียวจำนวนมาก
ในบรรดาผู้ดูแลจากต่างชาติ ก็มีไม่น้อยที่รู้สึกโดดเดี่ยว แม้จะอยากขอคำปรึกษาก็ตาม

“เรื่องแบบนี้ถามได้ไหมนะ?”
“ถ้าพูดไม่เข้าใจจะทำอย่างไรดี?”

เพราะเหตุนี้เอง ผมจึงคิดว่าจำเป็นต้องมี สถานที่ที่สามารถกลับมาได้ และพูดคุยได้
นี่คือเหตุผลที่ผมให้ความสำคัญกับการสร้างชุมชนในรูปแบบสมาชิก

“คุณไม่ได้อยู่คนเดียว”
ผมอยากสร้างพื้นที่ที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเช่นนั้นได้จริง ๆ

■ ชุมชนแห่งศักดิ์ศรี และโรงเรียนวาคุวาคุ
ผมเรียกความพยายามทั้งหมดนี้ว่า “ชุมชนแห่งศักดิ์ศรี”
ภายในนั้น ผมวางแผนจะสร้างพื้นที่การเรียนรู้ที่เรียกว่า “โรงเรียนวาคุวาคุ” โดยผสมผสานทั้งออนไลน์และออฟไลน์

ภาษาหลักคือ ภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษ และภาษาจีน
ความกังวลลึก ๆ สามารถพูดด้วยภาษาแม่ ส่วนการเรียนรู้จะแบ่งปันในหลายภาษา

ผมเชื่อว่ารูปแบบนี้จะช่วยถ่ายทอดแนวคิดการดูแลที่มีศักดิ์ศรีของญี่ปุ่นไปสู่เอเชียและโลกได้อย่างเป็นธรรมชาติ

■ เริ่มจากเล็ก ๆ และปรับลมหายใจให้พร้อม
ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำโครงการนี้ให้ใหญ่ตั้งแต่เริ่มต้น
ผมอยากเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ โดยไม่ฝืนตัวเอง และค่อย ๆ ปรับลมหายใจให้มั่นคง

การตอบสนองต่อความลำบากของใครสักคน
ผมเชื่อว่าสิ่งนี้จะนำไปสู่การยกระดับคุณภาพของการดูแล และช่วยปกป้อง “OS” ของระบบการดูแลในญี่ปุ่น

หากมีผู้ใดสนใจในกิจกรรมนี้ โดยเฉพาะผู้ดูแลจากต่างชาติที่ทำงานในญี่ปุ่น หรือผู้ที่สนับสนุนพวกเขา ผมยินดีอย่างยิ่งหากท่านช่วยบอกต่อกิจกรรมนี้

วันนี้ก็ขอให้ทุกท่านได้ปรับลมหายใจ และใช้เวลาหนึ่งวันที่สงบและอ่อนโยน

หากมีข้อสงสัย กรุณาติดต่อเราได้ที่ 「ช่องทางติดต่อสอบถาม」 บนเว็บไซต์นี้

---