【尊厳Well-Kaigo｜多言語ブログ】人口減少 × 教育｜Population Decline and Education

― 社会が変わるとき、学びはどこへ向かうのか ―

隅田川の朝から始まる問い
おはようございます。利久です。
本日も「ウエルエイジング・アワー」朝のウォーキングラジオを、隅田川のほとりからお届けします。今朝の空は雲が多く、ところどころに青空がのぞく、少し冷えた冬の朝です。歩きながら、自然とある問いが浮かんできました。

それは、「人口減少社会において、教育はどう変わるのか」という問いです。
私は日頃から、介護経営や尊厳認知症介護講座といった“介護教育”に関わっています。だからこそ、人口減少という大きな社会変化と、教育のあり方は切り離せないテーマとして、常に考え続けています。

介護教育は、社会の変化に追いついているのか
現在、日本には介護福祉士という国家資格があります。その手前には、初任者研修、実務者研修といった段階的な教育制度があります。制度として整備され、運営されていること自体には、大きな意義があり、多くの関係者の努力と研究の積み重ねがあることも理解しています。

ただ一方で、社会そのものが大きく変わっている中で、「提供されている教育の形は、本当に今の社会に合っているのだろうか」という疑問も湧いてきます。
資格を取らなければできない仕事、配置基準、給与、キャリアアップ。制度として必要である一方で、「なぜこの資格が必要なのか」「この表現、この項目は本当に今の時代に合っているのか」を、改めて見直すタイミングに来ているのではないかと感じています。

人口減少社会で問われる「学びの前提」
人口が増え続けていた時代の教育は、「集めて、教えて、評価する」という形が主流でした。教室に40人ほど集まり、同じ内容を同じ時間に学び、テストで理解度を測る。その仕組みが機能していた時代です。

しかし今はどうでしょうか。
本を読む、オンラインで学ぶ、動画を見る、音声で聞く、AIと対話する。学びの手段は無数にあります。「学校に行かなければ学べない」「決められた時間数をこなさなければ身につかない」という前提自体が、問い直されているように思います。

介護教育においても、初任者研修は130時間、実務者研修は約450時間と、学習時間が制度として定められています。時間の確保は大切ですが、「時間＝学びの深さ」ではないことも、現場を見ていると実感します。

教育に入ってこない「当たり前すぎるもの」
私が特に強く感じているのは、「呼吸」という視点です。
私はこれを「介護のOS」と呼んでいますが、呼吸はあまりにも当たり前すぎて、教育カリキュラムの中にほとんど登場しません。

人は生まれた瞬間から呼吸を始めます。だから教えなくてもできるものだと考えられがちです。しかし、他者のための呼吸、健康のための呼吸、関係性を整える呼吸という視点で見ると、呼吸は決して自明なものではありません。

にもかかわらず、最も大切とも言える呼吸が、教育の中で扱われない。この違和感は、私の中でずっと残り続けています。

ウェルエイジングという「戻る学び」
私が考えるウェルエイジングとは、「森に戻ること」です。
森に戻り、呼吸を整え、人間が本来持っているリズムを思い出すこと。そのための入口として、私は「ウェルエイジング・センター中央駅」というイメージを描いています。

ここに集まり、情報を得て、それぞれが自分のペースで森へ向かい、山に登り、呼吸を整えていく。少しファンタジーのようですが、実はとても現実的な学びの比喩でもあります。

人はなぜ老いるのか。
なぜ介護が必要になるのか。
なぜ認知症が起こり、そして人生は終わっていくのか。

これらは知識として教えるものではなく、人生の中で受け取り、感じ、考え続ける「学び」そのものです。

教える人は、誰なのか
では、誰がそれを教えるのでしょうか。
今の学校教育の制度の中に、その役割を担える人はほとんどいないかもしれません。むしろ、私たちが学ぶ相手は、高齢者であり、人生を重ねてきた人たちです。

介護の現場では、「高齢者から学ばせてもらっている」という言葉をよく聞きます。できなくなったことを支え合いながら、お互いに感謝を交わして生きる。その関係性そのものが、すでに教育なのだと思います。

教育を支えるOSとしての呼吸
私自身、呼吸に戻ることで、多くの変化を感じました。
生命としての感覚が研ぎ澄まされ、脳が静かに活性化し、他者の呼吸や空気感に気づくようになりました。副交感神経が優位になる感覚も、体感として理解できるようになりました。

こうした感覚は、知識として教えられるものではありません。しかし、教育や介護の根底に確実に影響を与えます。だからこそ、私は呼吸をOSとして、教育を組み立て直したいと考えています。

AI時代の教育と、手放していいもの
記憶や知識の蓄積は、AIが得意とする分野です。
介護記録は何のためにあるのか。
サービス担当者会議は、なぜ全員が同じ場所に集まる必要があるのか。

本当に必要なことと、見直してもよいことを、人口減少社会の視点から整理し直す時期に来ています。制度を批判するのではなく、自分がやることを少し変えていく。その積み重ねが、次の教育の形をつくると信じています。

人口減少 × 教育は、再構築の入り口
人口減少、高齢社会、そして呼吸。
この三つを冷静に受け止めながら、介護教育、とりわけ認知症教育、看取り、グリーフケアをどう伝えていくのか。まだ簡単に答えは出ません。

だからこそ私は、こうしてラジオやポッドキャストという形で、考え続け、語り続けています。
人口減少社会における教育は、これから再構築の段階に入ります。その中心に、私は「呼吸」を置きたいと考えています。

今日もお聞きいただき、ありがとうございました。
どうぞ、良い一日をお過ごしください。

ご質問は本サイトの「お問い合わせ欄」からお気軽にお寄せください。

【Dignity Well-Kaigo | Multilingual Blog】Population Decline × Education
— When society changes, where does learning go? —

A Question That Begins on a Morning by the Sumida River
Good morning. This is Rikyu.
Today as well, I bring you the “Well-Aging Hour” morning walking radio from the banks of the Sumida River. The sky this morning is mostly cloudy, with patches of blue peeking through—a slightly chilly winter morning. As I walked, a certain question naturally came to mind.

That question is: “How should education change in a society facing population decline?”
In my daily work, I am involved in care education, including caregiving management and Dignity Dementia Care programs. Precisely because of this, I continue to reflect on education as an inseparable theme from the major social shift of population decline.

Is Care Education Keeping Up with Social Change?
In Japan today, there is a national qualification called Certified Care Worker. Prior to that are step-by-step educational systems such as introductory training and practical training. I fully recognize the great significance of these systems being established and operated, and the accumulation of effort and research by many stakeholders.

At the same time, however, as society itself undergoes major changes, a question arises: “Is the form of education being provided truly aligned with today’s society?”
Jobs that cannot be done without qualifications, staffing standards, salaries, and career advancement—all are necessary as systems. Yet I feel we have reached a point where we must re-examine questions such as, “Why is this qualification necessary?” and “Are these expressions and items truly appropriate for our time?”

The “Assumptions of Learning” Questioned in a Population-Declining Society
When the population was continually increasing, education primarily took the form of “gather, teach, and evaluate.” About forty students gathered in a classroom, learned the same content at the same time, and were assessed through tests. It was an era in which this system functioned well.

But how about now?
Reading books, learning online, watching videos, listening to audio, engaging in dialogue with AI—there are countless ways to learn. The assumptions that “one must go to school to learn” or “learning only takes root by completing a fixed number of hours” themselves are now being questioned.

Even in care education, learning hours are institutionally defined—about 130 hours for introductory training and around 450 hours for practical training. Securing time is important, yet on the ground, we also realize that time does not necessarily equal depth of learning.

What Is Too “Obvious” to Enter Education
What I feel most strongly is the perspective of breathing.
I call this the “OS of caregiving,” yet breathing is so obvious that it almost never appears in educational curricula.

Humans begin breathing the moment they are born. Because of that, it is often considered something that needs no teaching. However, when viewed as breathing for others, breathing for health, or breathing that harmonizes relationships, it is by no means self-evident.

And yet, breathing—arguably the most essential element—goes unaddressed in education. This sense of discomfort has stayed with me for a long time.

Well-Aging as “Learning That Returns”
What I envision as well-aging is “returning to the forest.”
Returning to the forest, adjusting one’s breath, and remembering the rhythms humans originally possess. As an entry point to this, I imagine a place called Well-Aging Center: Central Station.

People gather there, receive information, and then head toward the forest at their own pace—climbing mountains and aligning their breath. It may sound a bit fantastical, but in truth it is a very realistic metaphor for learning.

Why do people age?
Why does caregiving become necessary?
Why does dementia occur, and why does life eventually come to an end?

These are not things to be taught merely as knowledge. They are learning itself—something to be received, felt, and contemplated throughout one’s life.

Who Is the Teacher?
So then, who teaches this?
Within the current school education system, there may be very few who can assume this role. Rather, those we learn from are older adults—people who have lived long lives.

In caregiving settings, one often hears the phrase, “We learn from older adults.” Supporting one another as abilities decline, exchanging gratitude as we live together—the relationship itself is already education.

Breathing as the OS That Supports Education
Personally, by returning to my breath, I have felt many changes.
My sense as a living being sharpened, my brain quietly became more active, and I began to notice the breathing and atmosphere of others. I also came to understand, through experience, the sensation of the parasympathetic nervous system becoming dominant.

These sensations cannot be taught as knowledge. Yet they certainly influence the foundations of education and caregiving. That is why I want to reconstruct education with breathing as its OS.

Education in the Age of AI—and What We Can Let Go
The accumulation of memory and knowledge is an area in which AI excels.
Why do we keep care records?
Why must all participants gather in one place for care conferences?

From the perspective of a population-declining society, it is time to reorganize what is truly necessary and what can be reconsidered. Rather than criticizing systems, we can slightly change what we ourselves do. I believe that such accumulation will shape the next form of education.

Population Decline × Education: An Entry Point for Reconstruction
Population decline, an aging society, and breathing.
While calmly accepting these three, how should we convey care education—especially dementia education, end-of-life care, and grief care? There are no easy answers yet.

That is precisely why I continue to think and speak—through radio and podcasts like this.
Education in a population-declining society is now entering a phase of reconstruction. At its center, I wish to place breathing.

Thank you very much for listening today.
I wish you a wonderful day.

For any questions, please feel free to contact us via the “Inquiry” section on this website.

【尊严 Well-Kaigo｜多语言博客】人口减少 × 教育
—— 当社会发生变化时，学习将走向何方？——

从隅田川清晨开始的提问
大家早上好。我是利久。
今天也从隅田川河畔，为大家带来「Well-Aging Hour」清晨步行广播。今早天空多云，间或露出蓝天，是一个略带寒意的冬日早晨。走着走着，一个问题自然而然地浮现在我的心中。

那就是：“在一个人口持续减少的社会中，教育应当如何改变？”
我平日从事与照护经营、尊严认知症照护课程相关的“照护教育”。正因如此，人口减少这一巨大的社会变化，与教育的形态，对我而言始终是不可分割、需要不断思考的主题。

照护教育，是否跟上了社会的变化？
目前在日本，有名为“照护福祉士”的国家资格。在此之前，还有初任者研修、实务者研修等分阶段的教育制度。我充分理解，这些制度得以建立和运作，本身就具有重要意义，也凝聚了众多相关人士长期的努力与研究成果。

然而与此同时，在社会整体正在发生巨大变化的背景下，我也不禁产生这样的疑问：“如今所提供的教育形式，真的符合当下社会的需要吗？”
必须取得资格才能从事的工作、人员配置标准、薪酬、职业晋升——这些作为制度确实是必要的。但我也感觉到，我们或许已经来到一个需要重新审视的时点：
“为什么需要这个资格？”
“这样的表述、这样的项目，真的符合这个时代吗？”

人口减少社会中被重新追问的「学习前提」
在人口不断增长的时代，教育的主流模式是“集中、讲授、评价”。
大约四十人聚集在教室里，在同一时间学习相同内容，通过考试来衡量理解程度。这套机制在当时确实发挥了作用。

但现在又如何呢？
阅读书籍、在线学习、观看视频、聆听音频、与 AI 对话——学习的方式数不胜数。“不去学校就无法学习”“不完成规定学时就学不会”的前提本身，正被重新审视。

即便是在照护教育中，学习时间也被制度化规定：初任者研修约 130 小时，实务者研修约 450 小时。时间的投入固然重要，但在实践现场，我们也清楚地感受到：时间并不等同于学习的深度。

因为太过理所当然，而未被纳入教育的事物
我个人最为强烈感受到的，是“呼吸”这一视角。
我将其称为“照护的 OS”，但呼吸因为过于理所当然，几乎从未出现在教育课程中。

人从出生那一刻起就开始呼吸，因此常被认为是不需要教的东西。然而，当我们从“为了他人的呼吸”“为了健康的呼吸”“调整人与人关系的呼吸”这样的角度来看，呼吸绝非不言自明。

尽管如此，几乎可以说是最重要的呼吸，却未被纳入教育之中。这种违和感，一直留存在我的心里。

作为「回归式学习」的 Well-Aging
我所理解的 Well-Aging，是“回到森林”。
回到森林，调整呼吸，重新找回人类本来就拥有的节律。作为这一过程的入口，我描绘了一个名为「Well-Aging Center 中央站」的意象。

人们在这里汇聚，获取信息，然后按照各自的节奏走向森林、登上山岭，调整自己的呼吸。看似带有一点幻想色彩，但实际上，这是一个非常现实的学习隐喻。

为什么人会衰老？
为什么会需要照护？
为什么会发生认知症，而人生终将走向终点？

这些并不是作为知识去教授的内容，而是在生命过程中不断接收、感受、思考的“学习本身”。

谁是教育者？
那么，谁来教这些呢？
在当下的学校教育制度中，或许几乎没有人能够承担这样的角色。反而，我们真正学习的对象，是高龄者——那些走过漫长人生的人。

在照护现场，常常能听到这样一句话：“我们是向高龄者学习。”
在彼此能力逐渐减弱的过程中相互扶持、在生活中彼此表达感谢——这种关系本身，就已经是一种教育。

作为支撑教育的 OS——呼吸
就我自身而言，回到呼吸之后，感受到了许多变化。
作为生命体的感知变得更加敏锐，大脑在安静中被激活，也开始觉察到他人的呼吸与周围的空气感。副交感神经占优势的感觉，也逐渐能够在身体层面上理解。

这些感受无法作为知识来教授，但它们确实深刻地影响着教育与照护的根基。正因为如此，我希望以呼吸作为 OS，重新构建教育。

AI 时代的教育，以及可以放手的事物
记忆与知识的积累，是 AI 最为擅长的领域。
照护记录究竟是为了什么？
服务担当者会议，为什么一定要所有人聚集在同一个地点？

从人口减少社会的视角出发，现在正是重新整理“真正必要的事”与“可以重新审视的事”的时机。与其批评制度，不如从改变自己能做的事情开始。我相信，这样的积累，将会塑造下一代教育的形态。

人口减少 × 教育：重构的入口
人口减少、高龄社会，以及呼吸。
在冷静面对这三者的同时，我们该如何传递照护教育，尤其是认知症照护、看护临终（看取り）、以及悲伤抚慰（Grief Care）？目前还没有简单的答案。

正因如此，我才会通过广播与播客这样的形式，不断思考、不断表达。
人口减少社会中的教育，正迈入重构的阶段。在这一重构的中心，我希望放置的，是“呼吸”。

感谢您今天的收听。
祝您度过美好的一天。

如有任何疑问，欢迎通过本网站的「咨询（お問い合わせ）」栏目与我们联系。

【การดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo｜บล็อกหลายภาษา】
ประชากรลดลง × การศึกษา
— เมื่อสังคมเปลี่ยนไป การเรียนรู้จะมุ่งหน้าไปทางใด —

คำถามที่เริ่มต้นในยามเช้าริมแม่น้ำสุมิดะ
สวัสดีตอนเช้าครับ ผมชื่อริคิว
วันนี้เช่นเคย ผมขอส่งรายการ “Well-Aging Hour” เวอร์ชันเดินยามเช้า จากริมแม่น้ำสุมิดะ เช้านี้ท้องฟ้ามีเมฆมาก แต่มีท้องฟ้าสีฟ้าโผล่ให้เห็นเป็นช่วง ๆ เป็นเช้าฤดูหนาวที่ค่อนข้างหนาวเล็กน้อย ระหว่างที่เดินอยู่นั้น คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจโดยธรรมชาติ

คำถามนั้นคือ
“ในสังคมที่ประชากรกำลังลดลง การศึกษาควรเปลี่ยนแปลงอย่างไร”
ผมทำงานเกี่ยวข้องกับ “การศึกษาเรื่องการดูแล” มาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นด้านการบริหารงานดูแล หรือหลักสูตรการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมอย่างมีศักดิ์ศรี เพราะเหตุนี้เอง ผมจึงมองว่าการลดลงของประชากรซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงทางสังคมครั้งใหญ่ และรูปแบบของการศึกษา เป็นประเด็นที่แยกออกจากกันไม่ได้ และต้องขบคิดอยู่เสมอ

การศึกษาเรื่องการดูแล กำลังตามการเปลี่ยนแปลงของสังคมทันหรือไม่
ปัจจุบันในญี่ปุ่น มีวุฒิวิชาชีพของรัฐที่เรียกว่า “ผู้ดูแลผู้สูงอายุ (Care Worker)” และก่อนหน้านั้น ยังมีระบบการศึกษาแบบเป็นขั้นตอน เช่น การฝึกอบรมเบื้องต้น และการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติ ผมเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า การที่ระบบเหล่านี้ถูกจัดตั้งและดำเนินการมาได้ มีคุณค่าอย่างยิ่ง และเป็นผลจากความพยายามและการศึกษาวิจัยของผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่สังคมโดยรวมกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างมาก คำถามหนึ่งก็เกิดขึ้นว่า
“รูปแบบการศึกษาที่เรากำลังมอบให้อยู่ในปัจจุบัน สอดคล้องกับสังคมยุคนี้จริงหรือไม่”
งานที่ต้องมีวุฒิถึงจะทำได้ เกณฑ์การจัดบุคลากร ค่าตอบแทน และการพัฒนาสายอาชีพ ล้วนเป็นสิ่งจำเป็นในเชิงระบบ แต่ในขณะเดียวกัน ผมรู้สึกว่าเราอาจมาถึงจุดที่ควรถามใหม่อีกครั้งว่า
“ทำไมวุฒินี้จึงจำเป็น”
“ถ้อยคำหรือหัวข้อเหล่านี้ ยังเหมาะสมกับยุคสมัยปัจจุบันหรือไม่”

“สมมติฐานของการเรียนรู้” ที่ถูกตั้งคำถามในสังคมประชากรลดลง
ในยุคที่ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง การศึกษามักอยู่ในรูปแบบ “รวมคน สอน และประเมินผล” นักเรียนประมาณ 40 คนเรียนเนื้อหาเดียวกัน ในเวลาเดียวกัน และวัดความเข้าใจผ่านการสอบ ระบบเช่นนี้เคยทำงานได้ดีในยุคนั้น

แต่ในปัจจุบันล่ะ?
การอ่านหนังสือ การเรียนออนไลน์ การดูวิดีโอ การฟังเสียง หรือการสนทนากับ AI ล้วนเป็นวิธีการเรียนรู้ทั้งสิ้น สมมติฐานที่ว่า “ต้องไปโรงเรียนจึงจะเรียนรู้ได้” หรือ “ต้องเรียนครบตามชั่วโมงที่กำหนดจึงจะเข้าใจ” กำลังถูกทบทวนใหม่

แม้ในการศึกษาเรื่องการดูแลเอง เวลาการเรียนก็ถูกกำหนดไว้เป็นระบบ เช่น การฝึกอบรมเบื้องต้นประมาณ 130 ชั่วโมง และการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติประมาณ 450 ชั่วโมง เวลาเป็นสิ่งสำคัญ แต่จากประสบการณ์ภาคสนาม เราก็รับรู้ได้ว่า
เวลา ≠ ความลึกของการเรียนรู้

สิ่งที่ “ธรรมดาเกินไป” จนไม่ถูกรวมอยู่ในการศึกษา
สิ่งที่ผมรู้สึกอย่างแรงกล้าที่สุด คือมุมมองเรื่อง “การหายใจ”
ผมเรียกสิ่งนี้ว่า “OS ของการดูแล” แต่เพราะการหายใจเป็นเรื่องที่ธรรมดาเกินไป จึงแทบไม่ปรากฏอยู่ในหลักสูตรการศึกษาเลย

มนุษย์เริ่มหายใจตั้งแต่วินาทีที่เกิด จึงมักถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องสอน แต่หากมองในแง่ของการหายใจเพื่อผู้อื่น การหายใจเพื่อสุขภาพ หรือการหายใจที่ช่วยปรับความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน การหายใจนั้นไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจได้โดยอัตโนมัติเลย

ทั้งที่อาจกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แต่การหายใจก็ยังไม่ถูกพูดถึงในระบบการศึกษา ความรู้สึกไม่ลงรอยนี้ยังคงอยู่กับผมเสมอมา

Well-Aging ในฐานะ “การเรียนรู้ที่กลับคืน”
Well-Aging ในความหมายของผม คือ “การกลับคืนสู่ป่า”
การกลับสู่ป่า ปรับลมหายใจ และรำลึกถึงจังหวะชีวิตที่มนุษย์มีมาแต่เดิม เพื่อเป็นทางเข้าสู่สิ่งนี้ ผมจึงจินตนาการถึงสถานที่ที่เรียกว่า
“Well-Aging Center สถานีกลาง”

ผู้คนมารวมตัวกันที่นี่ รับข้อมูล แล้วออกเดินทางสู่ป่าด้วยจังหวะของตนเอง ปีนเขา และปรับลมหายใจ แม้จะฟังดูคล้ายจินตนาการ แต่แท้จริงแล้ว นี่คืออุปมาของการเรียนรู้ที่เป็นจริงอย่างยิ่ง

ทำไมมนุษย์จึงแก่ลง
ทำไมจึงต้องการการดูแล
ทำไมภาวะสมองเสื่อมจึงเกิดขึ้น และเหตุใดชีวิตจึงมีจุดจบ

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ความรู้ที่สอนกันได้ในห้องเรียน แต่เป็น “การเรียนรู้” ที่เรารับรู้ รู้สึก และครุ่นคิดไปตลอดชีวิต

ใครคือผู้สอน
แล้วใครกันคือผู้สอนเรื่องเหล่านี้?
ภายใต้ระบบการศึกษาปัจจุบัน อาจแทบไม่มีใครที่สามารถทำหน้าที่นี้ได้จริง ตรงกันข้าม ผู้ที่เราควรเรียนรู้จากคือผู้สูงอายุ—ผู้ที่ใช้ชีวิตมาอย่างยาวนาน

ในสถานการณ์การดูแล มักได้ยินคำพูดว่า “เราได้เรียนรู้จากผู้สูงอายุ” การช่วยเหลือซึ่งกันและกันเมื่อทำสิ่งต่าง ๆ ได้น้อยลง และการมีชีวิตอยู่ด้วยความกตัญญูซึ่งกันและกัน ความสัมพันธ์เช่นนี้เอง ที่เป็นการศึกษาอยู่แล้ว

การหายใจในฐานะ OS ที่ค้ำจุนการศึกษา
สำหรับตัวผมเอง การกลับมาสู่ลมหายใจ ทำให้ผมรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงมากมาย
ประสาทสัมผัสในฐานะสิ่งมีชีวิตคมชัดขึ้น สมองถูกกระตุ้นอย่างเงียบสงบ และผมเริ่มสังเกตลมหายใจและบรรยากาศของผู้อื่นได้มากขึ้น ความรู้สึกที่ระบบประสาทพาราซิมพาเทติกทำงานเด่นขึ้น ก็เริ่มเข้าใจได้ในระดับของร่างกาย

ความรู้สึกเหล่านี้ไม่สามารถสอนเป็นความรู้ได้ แต่กลับส่งผลอย่างลึกซึ้งต่อรากฐานของการศึกษาและการดูแล นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ผมอยากสร้างการศึกษาใหม่ โดยมี การหายใจเป็น OS

การศึกษาในยุค AI และสิ่งที่เราสามารถปล่อยวางได้
การจดจำและการสะสมความรู้ เป็นสิ่งที่ AI ทำได้ดี
บันทึกการดูแลมีไว้เพื่ออะไร
การประชุมทีมดูแล จำเป็นจริงหรือที่ทุกคนต้องมารวมตัวกันในที่เดียว

ในมุมมองของสังคมที่ประชากรลดลง ตอนนี้คือเวลาที่เราควรจัดระเบียบใหม่ ระหว่าง “สิ่งที่จำเป็นจริง” กับ “สิ่งที่ควรทบทวน” แทนที่จะวิพากษ์ระบบ เราอาจเริ่มจากการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เราทำได้เล็กน้อย ผมเชื่อว่าการสะสมเช่นนี้ จะก่อร่างเป็นรูปแบบการศึกษาใหม่ในอนาคต

ประชากรลดลง × การศึกษา : ประตูสู่การสร้างใหม่
ประชากรลดลง สังคมผู้สูงอายุ และการหายใจ
เมื่อรับมือกับทั้งสามสิ่งนี้อย่างสงบ เราจะถ่ายทอดการศึกษาเรื่องการดูแล—โดยเฉพาะการดูแลผู้มีภาวะสมองเสื่อม การดูแลระยะท้าย และการเยียวยาความโศกเศร้า—ได้อย่างไร คำตอบยังไม่ง่ายนัก

เพราะเหตุนี้เอง ผมจึงยังคงคิดและถ่ายทอดผ่านสื่ออย่างวิทยุและพอดแคสต์
การศึกษาในสังคมประชากรลดลง กำลังก้าวเข้าสู่ช่วงของการสร้างใหม่ และที่ศูนย์กลางของการเปลี่ยนแปลงนั้น ผมอยากวางไว้ซึ่ง “การหายใจ”

ขอบคุณที่รับฟังในวันนี้
ขอให้ทุกท่านมีวันที่ดี

หากมีข้อสงสัยใด ๆ สามารถติดต่อเราได้ผ่านหน้า
「お問い合わせ / ติดต่อสอบถาม」บนเว็บไซต์นี้