【尊厳Well-Kaigo｜多言語ブログ】呼吸が意識として現れる時｜When Breathing Appears in Awareness

―― 当たり前の中に、もう一度戻る ――

隅田川の朝から始まる問い
おはようございます。利久です。
今日も「ウエル・エイジング・アワー」朝のウォーキングラジオを、隅田川のほとりからお届けしました。
青空が広がり、川面にはオレンジ色の朝日が反射し、とても清々しい朝でした。新年の余韻を少し残しながらも、社会がゆっくりと動き始めている、そんな空気を感じる朝です。

この静かな時間の中で、今日は「呼吸が意識として現れる時」というテーマについて、あらためて考えてみました。

2時間半の電話が教えてくれたこと
昨日、知人から新年の挨拶の電話をいただきました。
「今年はソーシャルメディアで情報発信をしたい。何がいいだろうか？」
そんな何気ない問いから始まった会話は、気づけば2時間半に及んでいました。

YouTubeがいいのか、Instagramがいいのか、あるいは別の手段がいいのか。
ソーシャルメディアは変化が激しく、AIの登場によって、私たちが使う道具や伝え方も日々更新されています。

私は「これが正解ですよ」と伝えるのではなく、「私はこうしています」と、自分の実践をそのまま話しました。
文字情報、音声情報、動画、そして対面。
それぞれに役割があり、得意な伝達領域があります。

その話をする中で、自然と話題は「呼吸」に移っていきました。

情報発信と「戻る場所」
私は今、自分のホームページを“拠点”として考えています。
情報が集まり、人が立ち寄り、また旅立ち、時には戻ってくる場所。
それを私は「ウエル・エイジング・センターWAC中央駅」と呼んでいます。

駅には、通過する場所もあれば、少し腰を下ろしてお茶を飲む場所もある。
最近は、その駅の中に「
ギャラリー」のような空間をつくってみました。
回廊のように巡りながら、思想やプロダクト、空気感に触れてもらう場所です。

この構想を話しているとき、相手の呼吸が少しずつ変わっていくのを感じました。
そして、その変化に気づいた瞬間、私は「ああ、呼吸はやはり大きな鍵なのだ」と再確認したのです。

呼吸は大切にされている。でも、OSにはなっていない
介護の現場では、呼吸はとても大切にされています。
表情が変わった、落ち着かない、空気が張り詰めている。
そうしたことを、介護職の方々は無意識のうちに感じ取り、対応しています。

ただ、それが「呼吸」という言葉で体系化され、
一つの考え方やOS（基盤）として整理されているかというと、そうではありません。

聞かれなければ意識しない。
問われなければ語らない。
呼吸は、無意識の中で扱われている存在でした。

音声で行った「呼吸の調査」
そこで私は、呼吸に関する調査を少し変わった形で行ってみました。
質問も音声、回答も音声。
文字ではなく「声」を通して、呼吸がどう伝わるのかを見てみたかったのです。

良い・悪いを評価するためではありません。
どう伝わり、どう受け止められるのか。
そのプロセスそのものを感じるための、小さな実験でした。

その後、私はその体験をAIと対話しながら振り返りました。
自分の心がどう動いたのか、何を感じたのか。
すると、また自然と呼吸に意識が戻ってくるのです。

無意識が、意識に変わる瞬間
普段、呼吸は意識して行うものではありません。
しかし、「今、どんな呼吸をしていますか？」と問われた瞬間、
無意識にあったものが、ふっと意識に浮かび上がります。

「3秒吸って、6秒吐いてみてください」
「その呼吸で、何か変化はありましたか？」

そうした問いかけによって、見えてくる世界があります。
風景が戻り、緊張がほどけ、自分の内側に帰っていく感覚です。

当たり前は、本当に当たり前なのか
呼吸していない人はいません。
だからこそ、呼吸は「当たり前」だと思われています。

けれど、その当たり前を「本当はありえないこと」として捉え直したとき、
私たちは初めて感謝に触れることができます。

「ありがとう」という言葉は、「有ることが難しい」と書きます。
呼吸もまた、本当は有ることが難しい奇跡の連続です。

認知症介護と呼吸の再定義
認知症は、記憶障害を中核症状とします。
その結果、行動や心理に変化が現れます。

しかし私は、呼吸に立ち戻りながら、別の見方をするようになりました。
記憶が揺らいでも、その人の意味や存在意義は失われていないのではないか。
言葉にできない不安、落ち着かなさは、
「自分が自分である感覚」に戻れないことから生まれているのではないか。

だからこそ、まず呼吸に戻る。
それは、記憶を取り戻す前に、存在に戻る行為なのだと感じています。

ただ、呼吸に戻る
呼吸に戻ることは、とてもシンプルです。
難しい技術も、特別な道具もいりません。

意識してみる。
それだけです。

そこから心が揺れたら、また呼吸に戻る。
これまでの価値観や経験を、いったん手放してみる。

それが、2026年を迎えた私自身の目標でもあります。

ここから、これから
呼吸が意識として現れる時、
当たり前だった世界が、少し違って見え始めます。

介護も、人生も、社会も。
その入り口は、いつも静かで、足元にあります。

今日も、どうぞ良い一日をお過ごしください。

ご質問は本サイトの「お問い合わせ欄」からお気軽にお寄せください。

【Dignity Well-Kaigo | Multilingual Blog】
When Breathing Appears in Awareness
— Returning Once More to What We Take for Granted —

A Question That Begins with a Morning on the Sumida River
Good morning. This is Rikyu.
Today as well, I shared the Well-Aging Hour morning walking radio from the banks of the Sumida River.
The blue sky stretched wide above, and the orange morning sun reflected gently on the surface of the water. It was a refreshingly clear morning—still carrying a trace of the New Year’s calm, yet with a sense that society is slowly beginning to move again.

In this quiet time, I found myself once more reflecting on the theme: “When breathing appears in awareness.”

What a Two-and-a-Half-Hour Phone Call Taught Me
Yesterday, I received a New Year’s greeting call from an acquaintance.
“I want to start sharing information through social media this year. What do you think would be best?”

What began as a casual question turned into a conversation that lasted two and a half hours before we realized it.

Should it be YouTube? Instagram? Or something else entirely?
Social media is changing rapidly, and with the emergence of AI, the tools we use and the ways we communicate are being updated every single day.

Rather than saying, “This is the correct answer,” I simply shared what I personally do.
Text-based information, audio, video, and face-to-face communication—
each has its own role and its own strengths.

As we spoke, the conversation naturally shifted toward breathing.

Information Sharing and a “Place to Return To”
At present, I think of my own website as a kind of base.
A place where information gathers, where people stop by, depart on their journeys, and sometimes return again.

I call this place the Well-Aging Center – WAC Central Station.

A station has many functions: places to pass through, places to pause, and places to sit down for a cup of tea.
Recently, I began imagining a gallery-like space within this station—
a place one can walk through like a corridor, encountering ideas, products, and a shared atmosphere.

As I spoke about this vision, I noticed something subtle: the other person’s breathing was gradually changing.
In that moment, I realized again—breathing truly is a key.

Breathing Is Valued—But It Has Not Become an OS
In caregiving settings, breathing is treated with great care.
Changes in facial expression, restlessness, tension in the air—
care professionals sense these things intuitively and respond to them.

Yet breathing has not been systematized as “breathing,”
nor organized as a coherent way of thinking or an OS (operating system).

If no one asks, it is not consciously noticed.
If no one inquires, it is not spoken about.
Breathing has been handled largely within the realm of the unconscious.

A “Breathing Survey” Conducted Through Voice
So I decided to try something a little different.
I conducted a survey about breathing using voice—both the questions and the answers were spoken.

Rather than text, I wanted to explore how breathing is conveyed through sound and voice.

This was not about judging what was good or bad.
It was a small experiment to feel how something is transmitted and how it is received.

Afterward, I reflected on the experience through dialogue with AI—
how my own heart moved, and what I felt.
And once again, quite naturally, my awareness returned to breathing.

The Moment the Unconscious Becomes Conscious
Normally, breathing is not something we do consciously.
But the moment someone asks, “What kind of breathing are you doing right now?”
what was unconscious gently rises into awareness.

“Try inhaling for three seconds and exhaling for six.”
“Did you notice any change in that breath?”

Such questions reveal a different world.
The scenery returns, tension loosens, and we feel ourselves coming back to our inner center.

Is What We Call ‘Ordinary’ Really Ordinary?
There is no one who is not breathing.
That is precisely why breathing is considered “ordinary.”

Yet when we reframe that ordinary act as something that is, in truth, extraordinary,
we encounter gratitude for the first time.

The Japanese word arigatō (thank you) is written as “something that is difficult to exist.”
Breathing, too, is a continuous series of miracles—something that is not easy to exist at all.

Redefining Dementia Care Through Breathing
Dementia is defined by memory impairment as its core symptom.
As a result, changes appear in behavior and psychology.

However, by returning to breathing, I have begun to see things differently.
Even if memory wavers, has the meaning or value of that person’s existence truly been lost?
Perhaps the anxiety and restlessness that cannot be put into words arise from being unable to return to the sense of being oneself.

That is why we begin by returning to breathing.
It is an act of returning to existence itself—before trying to restore memory.

Simply Returning to the Breath
Returning to the breath is very simple.
It requires no advanced techniques and no special tools.

Just becoming aware of it.
That is all.

When the heart becomes unsettled, return to the breath again.
And gently let go—just once—of past values and experiences.

This, too, is my own personal goal as I step into 2026.

From Here, Forward
When breathing appears in awareness,
the world that once seemed ordinary begins to look slightly different.

Caregiving, life, society—
their entry points are always quiet, and always right beneath our feet.

I wish you a very good day today.

If you have any questions, please feel free to contact us through the “Inquiry” section on this website.

【尊严 Well-Kaigo｜多语言博客】
当呼吸进入意识之时
—— 再一次，回到那些被视为理所当然的事物 ——

从隅田川的清晨开始的提问
大家早上好。我是利久。
今天一如既往，我在隅田川河畔，带来了《Well-Aging Hour》清晨步行广播。
蓝天铺展开来，橙色的朝阳倒映在水面上，是一个格外清爽的早晨。新年的余韵尚在，同时也能感受到社会正慢慢开始运转的气息。

在这样安静的时光里，我再次思考了一个主题：“当呼吸作为意识显现之时。”

一通两个半小时电话带来的启示
昨天，我接到了一位熟人的新年问候电话。
“今年我想通过社交媒体来进行信息发布，你觉得什么方式比较好？”

这样一个看似随意的问题，不知不觉间，让我们的对话持续了整整两个半小时。

是 YouTube 更合适？还是 Instagram？又或者是其他方式？
社交媒体变化非常迅速，随着 AI 的出现，我们使用的工具和表达方式也在不断更新。

我并没有说“这个才是正确答案”，而是如实分享了“我自己是怎么做的”。
文字信息、音频信息、视频，以及面对面的交流——
每一种形式都有它的角色，也都有各自擅长的传播领域。

就在这样的交流中，话题自然而然地转向了“呼吸”。

信息传播与“回到的地方”
现在，我把自己的网站看作一个“据点”。
信息在这里汇聚，人们在此停留、出发，有时也会再次回来。

我把这个地方称为“Well-Aging Center｜WAC 中央站”。

车站不仅是通行之处，也有可以稍作停留、坐下来喝杯茶的空间。
最近，我尝试在这座“车站”里构想一个类似“画廊”的空间——
像回廊一样行走其间，让人们接触思想、产品，以及整体的空气感。

在我讲述这个构想时，我注意到对方的呼吸正在一点点发生变化。
而正是在察觉到这一变化的瞬间，我再次确认了：呼吸，果然是一个重要的关键。

呼吸被重视，却尚未成为 OS
在照护的现场，呼吸其实一直被非常重视。
表情的变化、不安的状态、空气的紧绷感——
照护人员往往在无意识中觉察到这些，并据此作出应对。

然而，呼吸并没有以“呼吸”这一概念被系统化，
也还没有被整理成一种思考方式，或一个OS（基础系统）。

如果不被询问，就不会意识到；
如果不被提起，就不会被表达。
呼吸，一直停留在无意识的层面被处理着。

通过“声音”进行的呼吸调查
于是，我尝试用一种稍微不同的方式，进行了关于呼吸的调查。
问题是用声音提出的，回答也同样是声音。

我并不是想通过文字，而是通过“声音”来看看，
呼吸究竟是如何被传达、被感受的。

这并不是为了评判对错。
而是一次小小的实验，用来体会“如何传达、如何被接住”这一过程本身。

随后，我一边与 AI 对话，一边回顾这次体验。
我的内心如何变化，我感受到了什么。
就在这样的过程中，意识再次自然地回到了呼吸上。

无意识转化为意识的瞬间
平时，呼吸并不是我们刻意去做的事情。
但当被问到“你现在是怎样在呼吸的？”这一刻，
原本处于无意识中的呼吸，会轻轻地浮现到意识之中。

“试着吸气 3 秒，呼气 6 秒。”
“这样的呼吸，有带来什么变化吗？”

正是这些提问，让我们看见了不同的世界。
风景回来了，紧张松开了，人也慢慢回到了自己的内在。

所谓的“理所当然”，真的理所当然吗？
没有不呼吸的人。
正因为如此，呼吸才被视为“理所当然”。

但当我们重新把这份理所当然，看作其实是“本不该如此轻易存在的事”，
我们才第一次真正触碰到感恩。

日语中的“ありがとう（谢谢）”，
源自“存在本身是困难的”。
呼吸也是如此——它是一连串并不容易发生的奇迹。

通过呼吸，重新定义认知症照护
认知症通常以记忆障碍作为核心症状。
随之而来的，是行为和心理上的变化。

然而，在回到呼吸的过程中，我开始有了另一种理解。
即使记忆在动摇，一个人的意义和存在价值，真的消失了吗？
那些无法用语言表达的不安与不安定，
或许正是源于无法回到“作为自己的感觉”。

因此，我们首先回到呼吸。
那是一种在找回记忆之前，先回到“存在本身”的行为。

只是，回到呼吸
回到呼吸，其实非常简单。
不需要复杂的技术，也不需要特别的工具。

只要去觉察。
仅此而已。

当内心再次动摇时，再回到呼吸。
并尝试把至今为止的价值观和经验，暂时放下。

这也是我在迈入 2026 年之际，为自己设定的目标。

从这里，走向接下来
当呼吸作为意识显现之时，
那个原本看似理所当然的世界，开始呈现出些许不同的样貌。

照护、人生、社会——
它们的入口，总是安静的，
而且，就在我们的脚下。

祝你今天也能度过美好的一天。

如有任何疑问，欢迎随时通过本网站的「联系我们」栏目与我们取得联系。

【การดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo｜บล็อกหลายภาษา】
เมื่อการหายใจปรากฏขึ้นในความตระหนักรู้
— กลับคืนสู่วิถีธรรมดาอีกครั้ง —

คำถามที่เริ่มต้นจากยามเช้าริมแม่น้ำสุมิดะ
สวัสดีตอนเช้าครับ ผมริคิว
เช้าวันนี้เช่นเคย ผมได้ถ่ายทอดรายการ Well-Aging Hour เดินยามเช้า จากริมแม่น้ำสุมิดะ
ท้องฟ้าสีครามแผ่กว้าง แสงอาทิตย์ยามเช้าสีส้มสะท้อนผิวน้ำ เป็นเช้าที่สดชื่นอย่างยิ่ง
ยังคงมีกลิ่นอายของปีใหม่หลงเหลืออยู่ ขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ว่าสังคมกำลังค่อย ๆ เริ่มขยับตัวอีกครั้ง

ท่ามกลางช่วงเวลาอันเงียบสงบนี้ วันนี้ผมได้หวนกลับมาคิดถึงหัวข้อหนึ่งอีกครั้ง
“เมื่อการหายใจปรากฏขึ้นในความตระหนักรู้”

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการสนทนาทางโทรศัพท์สองชั่วโมงครึ่ง
เมื่อวานนี้ ผมได้รับโทรศัพท์อวยพรปีใหม่จากคนรู้จัก
“ปีนี้ผมอยากเริ่มเผยแพร่ข้อมูลผ่านโซเชียลมีเดีย คุณคิดว่าอะไรเหมาะที่สุด?”

คำถามธรรมดา ๆ นี้ กลับกลายเป็นการสนทนาที่ยาวนานถึงสองชั่วโมงครึ่งโดยไม่รู้ตัว

ควรเป็น YouTube ดีไหม หรือ Instagram หรือวิธีอื่น
โซเชียลมีเดียเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว และเมื่อ AI เข้ามา
เครื่องมือและวิธีการสื่อสารของเราก็ถูกอัปเดตอยู่ตลอดเวลา

ผมไม่ได้บอกว่า “นี่คือคำตอบที่ถูกต้อง”
แต่เลือกที่จะเล่าอย่างตรงไปตรงมาว่า “ผมทำแบบนี้”

ข้อมูลตัวอักษร เสียง วิดีโอ และการพบปะต่อหน้า
แต่ละรูปแบบมีบทบาท และมีจุดแข็งในการสื่อสารที่แตกต่างกัน

และระหว่างการพูดคุยนั้นเอง
หัวข้อก็ไหลไปสู่เรื่องของ “การหายใจ” อย่างเป็นธรรมชาติ

การสื่อสารข้อมูล และ “สถานที่ที่เรากลับมาได้”
ในตอนนี้ ผมมองเว็บไซต์ของตัวเองเป็นเสมือน “ฐาน”
สถานที่ที่ข้อมูลถูกรวบรวม ผู้คนแวะมา ออกเดินทาง และบางครั้งก็กลับมาอีกครั้ง

ผมเรียกที่แห่งนี้ว่า
Well-Aging Center | สถานีกลาง WAC

สถานีไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อผ่านไป
แต่ยังเป็นที่สำหรับหยุดพัก นั่งลง และดื่มชาอย่างผ่อนคลาย

เมื่อไม่นานมานี้ ผมเริ่มจินตนาการถึงพื้นที่คล้าย “แกลเลอรี” ภายในสถานีแห่งนี้
เป็นทางเดินแบบโถง ที่ผู้คนสามารถเดินชม
สัมผัสแนวคิด ผลิตภัณฑ์ และบรรยากาศโดยรวม

ขณะที่ผมอธิบายแนวคิดนี้ ผมสังเกตเห็นว่า
การหายใจของอีกฝ่ายค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย
และในขณะนั้นเอง ผมก็ยืนยันกับตัวเองอีกครั้งว่า
การหายใจ คือกุญแจสำคัญจริง ๆ

การหายใจได้รับความสำคัญ แต่ยังไม่เป็น OS
ในสถานการณ์ของการดูแล การหายใจเป็นสิ่งที่ได้รับความใส่ใจมาโดยตลอด
การเปลี่ยนแปลงของสีหน้า ความกระสับกระส่าย ความตึงเครียดในอากาศ
ผู้ปฏิบัติงานด้านการดูแลมักรับรู้สิ่งเหล่านี้โดยไม่รู้ตัว และตอบสนองตามนั้น

อย่างไรก็ตาม การหายใจยังไม่ได้ถูกจัดระบบ
ในฐานะ “การหายใจ” อย่างชัดเจน
และยังไม่ได้รับการจัดระเบียบเป็นแนวคิด
หรือเป็น OS (ระบบพื้นฐาน)

หากไม่ถูกถาม ก็ไม่รู้สึกตัว
หากไม่ถูกกล่าวถึง ก็ไม่ถูกพูดออกมา
การหายใจจึงถูกจัดการอยู่ในระดับของจิตไร้สำนึกมาโดยตลอด

การสำรวจเรื่องการหายใจผ่าน “เสียง”
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงลองทำการสำรวจเกี่ยวกับการหายใจในรูปแบบที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย
ทั้งคำถามและคำตอบเป็น “เสียง” ทั้งหมด

ผมไม่ได้ต้องการใช้ตัวอักษร
แต่อยากเห็นว่า การหายใจถูกถ่ายทอดและรับรู้ผ่าน “เสียง” อย่างไร

นี่ไม่ใช่การตัดสินว่าดีหรือไม่ดี
แต่เป็นการทดลองเล็ก ๆ เพื่อสัมผัสกระบวนการ
ของ “การสื่อสาร” และ “การรับรู้”

หลังจากนั้น ผมได้ทบทวนประสบการณ์นี้
ผ่านการสนทนากับ AI
ดูว่าหัวใจของผมเคลื่อนไหวอย่างไร และผมรู้สึกอะไรบ้าง
แล้วในที่สุด ความตระหนักรู้ก็กลับมาที่การหายใจอีกครั้งอย่างเป็นธรรมชาติ

ช่วงเวลาที่จิตไร้สำนึกกลายเป็นจิตสำนึก
โดยปกติ เราไม่ได้หายใจอย่างมีสติ
แต่เมื่อมีคนถามว่า
“ตอนนี้คุณกำลังหายใจแบบไหนอยู่?”

สิ่งที่อยู่ในจิตไร้สำนึก
จะค่อย ๆ ลอยขึ้นมาในความตระหนักรู้

“ลองหายใจเข้า 3 วินาที และหายใจออก 6 วินาที”
“การหายใจแบบนี้ ทำให้คุณรู้สึกเปลี่ยนไปบ้างไหม?”

คำถามเช่นนี้ ทำให้โลกอีกใบหนึ่งปรากฏขึ้น
ทิวทัศน์กลับมา ความตึงเครียดคลายลง
และเราค่อย ๆ กลับคืนสู่ภายในของตนเอง

สิ่งที่เรียกว่า “ธรรมดา” ธรรมดาจริงหรือ?
ไม่มีใครที่ไม่หายใจ
และเพราะเหตุนี้เอง การหายใจจึงถูกมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา

แต่เมื่อเรามองความธรรมดานั้นใหม่
ในฐานะสิ่งที่จริง ๆ แล้ว “ไม่ควรมีอยู่ได้ง่าย ๆ”
เราจึงจะสัมผัสถึงความกตัญญูได้อย่างแท้จริง

คำว่า “ขอบคุณ” ในภาษาญี่ปุ่น
มีความหมายว่า “การมีอยู่เป็นสิ่งที่ยากยิ่ง”
การหายใจก็เช่นกัน
มันคือชุดของปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

การนิยามการดูแลผู้มีภาวะสมองเสื่อมใหม่ ผ่านการหายใจ
ภาวะสมองเสื่อม มักถูกนิยามจากความบกพร่องด้านความจำ
และนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงด้านพฤติกรรมและจิตใจ

แต่เมื่อผมกลับมาที่การหายใจ
ผมเริ่มมองเห็นอีกมุมหนึ่ง
แม้ความจำจะสั่นคลอน แต่ความหมายและคุณค่าของการมีอยู่
ได้หายไปจริงหรือ?

ความไม่สบายใจที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูด
อาจเกิดจากการไม่สามารถกลับไปสู่
“ความรู้สึกของการเป็นตัวเอง”

เพราะฉะนั้น เราจึงเริ่มจากการกลับมาที่การหายใจ
นี่คือการกลับคืนสู่การมีอยู่
ก่อนที่จะพยายามฟื้นคืนความทรงจำ

เพียงแค่กลับมาที่ลมหายใจ
การกลับมาที่ลมหายใจนั้นเรียบง่ายมาก
ไม่ต้องใช้เทคนิคพิเศษ
ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ใด ๆ

เพียงแค่ตระหนักรู้
เท่านั้นเอง

เมื่อใจสั่นไหวอีกครั้ง ก็กลับมาที่ลมหายใจ
และลองวางคุณค่าและประสบการณ์เดิม ๆ ลงชั่วคราว

นี่คือเป้าหมายส่วนตัวของผม
เมื่อก้าวเข้าสู่ปี 2026

จากตรงนี้ สู่ก้าวถัดไป
เมื่อการหายใจปรากฏขึ้นในความตระหนักรู้
โลกที่เคยดูธรรมดา
จะเริ่มเผยให้เห็นมุมมองที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย

การดูแล ชีวิต และสังคม
จุดเริ่มต้นของสิ่งเหล่านี้
มักจะเงียบสงบเสมอ
และอยู่ใกล้เท้าของเราเอง

ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของคุณ

หากมีคำถามใด ๆ
สามารถติดต่อเราได้อย่างอิสระผ่าน
เมนู “ติดต่อเรา” บนเว็บไซต์นี้