【尊厳Well-Kaigo｜多言語ブログ】ひと呼吸、ワンスマイル｜One Breath, One Smile

――寒さの朝に思い出した「戻る場所」――

正月三日の隅田川から
おはようございます。リキです。
1月3日の朝、隅田川のほとりを歩きながら、いつもの「ウエルエイジング・アワー」朝のウォーキングラジオを収録しています。空は澄んだ青。お正月らしい静けさの中で、川の流れだけが淡々と続いています。

ただ、今日はとにかく寒い。立ち止まると、体がぎゅっと縮こまるような冷え込みです。手はかじかみ、耳も冷たく、冬の厳しさを全身で感じます。ふと足元を見ると、芝生一面が真っ白。雪が降ったわけではなく、夜の冷気と水分が凍り、草が白く覆われていました。その先に流れる隅田川は凍ってはいませんが、白い景色とオレンジ色の朝日、そして青空が重なり合い、不思議な美しさを見せてくれています。

雪山を思い出す朝
この景色を見た瞬間、私の頭に浮かんだのは「雪山」でした。
かつて私は、冬の雪山に好んで通っていた時期があります。なぜ、あえて厳しい環境に身を置くのか。夏の間に技術を磨き、体力を整え、岩を登り、氷を登り、その先に雪山がありました。

雪山では、呼吸が乱れると命に関わります。息が浅くなれば、一歩が重くなり、判断力も鈍る。だからこそ、無意識のうちに呼吸を整えながら、一歩一歩、雪を踏みしめて進んでいました。手がかじかみ、耳がちぎれそうになる寒さの中で、それでも前に進み、ふと立ち止まって「きれいだな」と朝焼け（モルゲンロート）を見る。その瞬間に感じていたのは、生きている自分と、自然との対話だったのだと思います。

呼吸に戻るということ
今朝の隅田川の寒さは、あの雪山の感覚をはっきりと思い出させてくれました。
山を知らなければ、私はここまで「呼吸」に戻れなかったかもしれません。こうして朝を歩きながら、雪山で自然と行っていた呼吸を、あらためて思い出している自分がいます。

認知症介護や尊厳Well-Kaigoを整理し、突き詰めてきた結果、私が最後に戻ってきたのも「呼吸」でした。雪山の記憶と、朝の散歩の呼吸。それらが私の中で、ひとつの前提としてつながっていたのだと、今は感じています。

3・6・9と介護の呼吸OS
私は日頃、「3・6・9」の呼吸を大切にしています。
3秒吸って、6秒吐き、9秒ほど間を取る。このリズムは、介護の現場向けに整理した呼吸法でもあります。ただ、実際の介護現場では、落ち着いて9秒も間を取る余裕はありません。混乱する認知症の高齢者と向き合う場面では、「そんな余裕はない」と言われることも多いでしょう。

そこで私が考えたのが、「ひと呼吸、ワンスマイル」です。
普段から呼吸を意識しておき、現場では完璧な呼吸法をやろうとしない。ただ、ひと呼吸、そして表情を少し緩めて、ワンスマイル。それだけで、場の空気が変わることがあります。

寒さの中で起きた小さな変化
私は今、介護の現場に立っているわけではありません。けれど、朝の散歩や仕事の合間、すれ違う人との一瞬のやり取りで、「ひと呼吸、ワンスマイル」を試しています。

すると、下を向いて寒さに耐えながら歩いていた人が、ふと顔を上げて「おはようございます」と返してくれる。言葉以上に、呼吸や表情のリズムが共鳴するような感覚があります。そのたびに、私自身の心が整っていくのを感じます。

認知症の方の「心の寒さ」
寒さが厳しい朝だからこそ、私は考えます。
認知症の高齢者にとっての「寒さ」とは、単なる温度ではありません。暖房が効いていても、ここがどこかわからない。目の前の人が味方なのか敵なのかわからない。自分が何者なのかもわからない。その心の状態は、まるで凍える雪原の中に一人立っているようなものかもしれません。

そんなとき、必要なのは正しい説明や説得よりも、まず「温かさ」ではないでしょうか。雪山で最初にすることが、体を温め、ほぐすことであるように。冷え切った心に、そっと差し出す温かさ。それが、ワンスマイルなのだと私は思います。

一呼吸、ワンスマイルという原点
今朝、私が強く感じたのはこれです。
一呼吸があり、その先にワンスマイルがある。
それは物理的な温度ではなく、心の中に差し込む温度です。雪山で自然とやっていた呼吸。寒い朝に思い出した原点。そこに、私は戻ってきました。

心に寒さを感じたとき。相手が冷たく、無表情に見えたとき。
どうか、ひと呼吸して、ワンスマイルを思い出してみてください。離れていても構いません。自分の中にその余裕を持つだけで、関わり方は少し変わるかもしれません。相手が笑顔で返してくれるかもしれない。その可能性を、自分の中に残しておくこと。それが、介護であり、人としての尊厳なのだと思います。

今年の私のテーマは、「戻る・ほどく・手放す」、そして「介護の呼吸をOSにすること」。
ひと呼吸、ワンスマイル。
これは答えではなく、私自身の問いかけであり、整理の言葉です。

寒い朝ですが、どうぞ今日も良い一日をお過ごしください。

ご質問は本サイトの「お問い合わせ欄」からお気軽にお寄せください。

【Dignity Well-Kaigo】One Breath, One Smile
— A Place to Return to, Remembered on a Cold Morning —

From the Sumida River on January 3rd
Good morning. This is Riki.

On the morning of January 3rd, I am recording my usual Well-Aging Hour morning walking radio while walking along the banks of the Sumida River. The sky is a clear, deep blue. In the quiet stillness unique to the New Year, only the steady flow of the river continues calmly.

It is, however, extremely cold today. When I stop, the chill makes my body tighten instinctively. My hands are numb, my ears cold—I can feel the harshness of winter throughout my entire body. When I glance down at my feet, the grass is completely white. It is not snow; rather, the night air and moisture have frozen, covering the grass in frost. The Sumida River itself is not frozen, but the white landscape, the orange morning sun, and the blue sky overlap to create a strangely beautiful scene.

A Morning That Brings Back Memories of Snowy Mountains
The moment I saw this scenery, the image that came to my mind was snow-covered mountains.

There was a time when I frequently ventured into winter mountains. Why would one deliberately place oneself in such a harsh environment? During the summer, I honed my skills and built my physical strength—climbing rocks, scaling ice—so that beyond all that preparation, the snowy mountains awaited.

In snowy mountains, disordered breathing can be a matter of life and death. When breathing becomes shallow, each step feels heavier, and judgment grows dull. That is why, almost unconsciously, I regulated my breathing, stepping carefully and deliberately through the snow. Even as my hands numbed and my ears felt as though they might tear from the cold, I kept moving forward. Then, stopping suddenly to whisper, “How beautiful,” while gazing at the morning glow (the morgenrot). In those moments, I believe I was sensing both my own aliveness and a dialogue with nature.

Returning to the Breath
The cold of the Sumida River this morning vividly brought back the sensation of those snowy mountains.

Had I never known the mountains, I might never have returned so deeply to “breathing.” As I walk this morning, I find myself recalling once again the breathing that came naturally to me in the snow-covered peaks.

As I have organized and pursued dementia care and Dignity Well-Kaigo to their core, the place I ultimately returned to was also breathing. The memories of snowy mountains and the breath of my morning walks are now clearly connected within me as a single underlying foundation.

3–6–9 and the Caregiving Breathing OS
In my daily life, I cherish what I call “3–6–9 breathing.”
Inhale for three seconds, exhale for six, and pause gently for about nine seconds. This rhythm is a breathing method I have organized for caregiving settings. In reality, however, there is rarely enough calm in actual care environments to pause for a full nine seconds. When facing confusion or agitation in older adults with dementia, many would say, “There’s no time for that.”

That is why I came to the idea of “One Breath, One Smile.”

By remaining aware of breathing in daily life, there is no need to aim for a perfect breathing technique in the moment. Simply take one breath, gently soften your expression, and offer one smile. Sometimes, that alone is enough to change the atmosphere of the space.

Small Changes That Happen in the Cold
At present, I am not standing in a caregiving setting. Still, during my morning walks or in brief moments between work, I try “One Breath, One Smile” in fleeting encounters with people I pass.

Then, someone who had been walking with their head down, enduring the cold, suddenly looks up and responds with, “Good morning.” More than words, it feels as though the rhythms of breath and expression resonate with one another. Each time this happens, I sense my own heart becoming more settled.

The “Coldness of the Heart” in Dementia
Precisely because mornings are so cold, I find myself thinking about this.

For older adults living with dementia, “coldness” is not merely about temperature. Even in a heated room, they may not know where they are. They may not know whether the person in front of them is an ally or a threat. They may not even know who they themselves are. That state of mind may resemble standing alone in a freezing, endless snowfield.

In such moments, what is needed first may not be correct explanations or persuasion, but warmth. Just as in snowy mountains, the very first thing to do is to warm and loosen the body. Gently offering warmth to a chilled heart—that, I believe, is what a single smile can be.

The Origin of One Breath, One Smile
What I felt most strongly this morning is simple:
There is one breath—and beyond it, one smile.

This is not a physical temperature, but a warmth that reaches into the heart. The breathing that came naturally in snowy mountains. The origin remembered on a cold morning. That is where I have returned.

When you feel coldness in your heart, or when the other person appears distant and expressionless, please try to remember this: take one breath, and offer one smile. Even from a distance is fine. Simply holding that small margin within yourself may gently change the way you relate to others. Perhaps the other person will smile back. Keeping that possibility alive within yourself—that, I believe, is caregiving, and it is also human dignity.

My theme for this year is “Return, Untangle, Let Go,” and “making breathing the OS of caregiving.”

One Breath, One Smile.
This is not an answer, but my own question—and a way of organizing my thoughts.

It is a cold morning, but I wish you a wonderful day today as well.

If you have any questions, please feel free to contact us through the “Inquiry” section on this website.

【尊严 Well-Kaigo】一呼吸，一微笑
——寒冷清晨中想起的「回归之地」——

正月初三的隅田川畔
大家早上好。我是利久。

1月3日的清晨，我一边沿着隅田川散步，一边录制一如往常的「Well-Aging Hour」清晨步行广播。天空澄澈湛蓝，新年特有的宁静之中，只有河水静静流淌。

不过，今天格外寒冷。只要一停下脚步，寒意便让身体不由自主地收紧。双手僵硬，耳朵冰冷，整个身体都在感受着冬天的严酷。低头一看，脚下的草地一片雪白。这并不是下雪，而是夜间的冷空气与水分冻结，使草地覆上了一层白霜。隅田川本身并未结冰，但白色的景色、橙色的朝阳与蓝色的天空交织在一起，呈现出一种不可思议的美。

想起雪山的早晨
看到这一幕的瞬间，浮现在我脑海中的，是「雪山」。

曾经有一段时间，我常常前往冬季的雪山。为什么要刻意把自己置身于如此严酷的环境之中？在夏天不断磨练技术、增强体力，攀岩、登冰，所有这些准备，都是为了走向那片雪山。

在雪山里，呼吸一旦紊乱，就可能危及生命。呼吸变浅，每一步都会变得沉重，判断力也会随之迟钝。因此，我几乎是在无意识中调整呼吸，一步一步踏实地踩在雪地上前行。即便双手冻得失去知觉、耳朵仿佛要被寒冷撕裂，我依然继续向前。偶尔停下脚步，轻声感叹一句「真美啊」，凝望着晨曦映照下的朝霞（Morgenrot）。那一刻，我感受到的，是活着的自己，以及与自然之间的对话。

回到呼吸
今晨隅田川的寒冷，让我清晰地想起了雪山中的那种感觉。

如果没有走过雪山，我或许无法如此深刻地回到「呼吸」本身。此刻一边走在清晨的路上，我一边重新想起，那些在雪山中自然而然进行着的呼吸。

在不断梳理与深入认知症照护与尊严 Well-Kaigo 的过程中，我最终回到的，也是「呼吸」。雪山的记忆，与清晨散步时的呼吸，在我心中作为同一个前提，紧密地连接在了一起。

3・6・9 与照护的呼吸 OS
在日常生活中，我十分珍视「3・6・9」的呼吸节奏。
吸气3秒，呼气6秒，然后留出约9秒的停顿。这一节律，是我为照护现场整理出来的呼吸方法。然而，在真实的照护现场，往往很难拥有从容停顿9秒的余裕。面对处于混乱状态的认知症高龄者时，很多人都会说：「根本没有这样的时间。」

因此，我想到的是「一呼吸，一微笑」。

只要平时对呼吸保持觉察，在现场并不需要追求完美的呼吸方法。仅仅是一口呼吸，轻轻放松表情，露出一个微笑，有时就足以改变整个场域的空气。

寒冷中发生的微小变化
现在的我，并不身处照护现场。但在清晨散步或工作间隙，与路人擦肩而过的短暂瞬间，我尝试着实践「一呼吸，一微笑」。

于是，那些低着头、忍受寒冷行走的人，忽然抬起头来，对我说一句「早上好」。比起语言，更让我感受到的是，呼吸与表情的节奏仿佛产生了共鸣。每当这样的时刻出现，我都会感觉到，自己的内心逐渐安定下来。

认知症高龄者的「心之寒冷」
正因为清晨如此寒冷，我才会去思考这一点。

对认知症高龄者来说，「寒冷」并不只是温度的问题。即便房间里有暖气，他们也可能不知道自己身在何处；不知道眼前的人是同伴还是威胁；甚至不知道自己是谁。那样的心理状态，或许就像独自站在冰冷雪原之中。

在这种时候，比起正确的说明或说服，首先需要的，难道不是「温暖」吗？正如在雪山中，第一件要做的事情是让身体暖和、放松一样。轻轻递给那颗冰冷的心一份温度——我认为，那正是「一微笑」。

「一呼吸，一微笑」的原点
今天清晨，我最强烈地感受到的是这一点：
有一口呼吸，而在那之后，是一个微笑。

这并非物理上的温度，而是一种照进内心的温暖。曾经在雪山中自然进行的呼吸，在寒冷清晨被重新想起的原点。我，回到了那里。

当你感到内心寒冷的时候；当你觉得对方冷漠、面无表情的时候，请试着想起这一点：先一口呼吸，再给出一个微笑。即使彼此有距离，也没有关系。只要在自己心中保留那一份余裕，关系的方式或许就会发生些微变化。也许，对方会以笑容回应你。将这种可能性留在心中——我认为，这正是照护，也是作为人的尊严。

今年我的主题是：「回归・松解・放下」，以及「让呼吸成为照护的 OS」。

一呼吸，一微笑。
这不是答案，而是我对自己的提问，也是整理思路的一句话。

清晨寒冷，愿你今天也能度过美好的一天。

如有任何疑问，欢迎通过本网站的「联系我们」栏目随时与我们取得联系。

【การดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo】หนึ่งลมหายใจ หนึ่งรอยยิ้ม
— สถานที่ที่ได้หวนกลับมา ระลึกขึ้นได้ในเช้าวันที่หนาวเย็น —

ริมแม่น้ำสุมิดะ เช้าวันที่ 3 มกราคม
สวัสดีตอนเช้าครับ ผมริคิ

เช้าวันที่ 3 มกราคม ผมเดินอยู่ริมแม่น้ำสุมิดะ พร้อมบันทึกเสียงรายการเดินยามเช้า “Well-Aging Hour” ตามปกติ ท้องฟ้าเป็นสีน้ำเงินใส ความเงียบสงบแบบช่วงปีใหม่ปกคลุมอยู่ มีเพียงสายน้ำที่ไหลไปอย่างสม่ำเสมอ

แต่วันนี้หนาวเป็นพิเศษ เพียงหยุดยืน ร่างกายก็รู้สึกหดตัวจากความเย็น มือชา หูเย็น ความโหดของฤดูหนาวซึมซาบไปทั่วร่าง เมื่อก้มมองลงไปที่เท้า สนามหญ้ากลับขาวโพลน ไม่ใช่เพราะหิมะตก แต่เป็นเพราะอากาศหนาวยามค่ำคืนและความชื้นที่แข็งตัว กลายเป็นน้ำค้างแข็งปกคลุมหญ้า แม่น้ำสุมิดะเองยังไม่แข็งตัว แต่ภาพสีขาวของพื้นดิน แสงอาทิตย์ยามเช้าสีส้ม และท้องฟ้าสีฟ้า ซ้อนทับกันอย่างงดงามน่าอัศจรรย์

เช้าที่ทำให้นึกถึงภูเขาหิมะ
ทันทีที่เห็นภาพนี้ สิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจผมคือ “ภูเขาหิมะ”

ครั้งหนึ่ง ผมเคยไปปีนเขาหิมะในฤดูหนาวอยู่บ่อยครั้ง ทำไมเราจึงเลือกพาตัวเองไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายเช่นนั้น? ในช่วงฤดูร้อน ผมฝึกฝนทักษะ เสริมสร้างพละกำลัง ปีนผา ปีนน้ำแข็ง ทั้งหมดนั้นคือการเตรียมตัว เพื่อก้าวไปสู่ภูเขาหิมะ

ในภูเขาหิมะ หากลมหายใจเสียจังหวะ ชีวิตอาจตกอยู่ในอันตราย เมื่อหายใจตื้น ทุกก้าวจะหนักขึ้น การตัดสินใจก็ช้าลง ดังนั้นผมจึงปรับลมหายใจโดยแทบไม่รู้ตัว ก้าวไปทีละก้าวบนหิมะ แม้มือจะชา หูจะเหมือนถูกฉีกด้วยความหนาว ผมก็ยังเดินต่อไป แล้วหยุดยืนชั่วครู่ เอ่ยในใจว่า “สวยจริง ๆ” เมื่อมองแสงอรุณยามเช้า (Morgenrot) ในช่วงเวลานั้น ผมรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่ของตนเอง และการสนทนากับธรรมชาติ

การหวนกลับสู่ลมหายใจ
ความหนาวของแม่น้ำสุมิดะในเช้าวันนี้ ทำให้ผมนึกถึงความรู้สึกในภูเขาหิมะอย่างชัดเจน

หากผมไม่เคยรู้จักภูเขา บางทีผมอาจไม่สามารถหวนกลับมาสู่ “ลมหายใจ” ได้ลึกซึ้งเช่นนี้ ขณะที่เดินในเช้าวันนี้ ผมกำลังระลึกถึงลมหายใจที่เคยเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติบนภูเขาหิมะอีกครั้ง

เมื่อผมค่อย ๆ จัดระเบียบและขุดลึกเข้าไปในเรื่องการดูแลผู้มีภาวะสมองเสื่อม และแนวคิดการดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo สิ่งที่ผมกลับมาพบในที่สุดก็คือ “ลมหายใจ” ความทรงจำของภูเขาหิมะ และลมหายใจระหว่างการเดินยามเช้า ได้เชื่อมโยงกันเป็นรากฐานเดียวกันภายในตัวผม

3・6・9 และระบบลมหายใจของการดูแล
ในชีวิตประจำวัน ผมให้คุณค่ากับจังหวะลมหายใจ “3・6・9”
หายใจเข้า 3 วินาที หายใจออก 6 วินาที และหยุดพักประมาณ 9 วินาที จังหวะนี้คือวิธีหายใจที่ผมจัดเรียงไว้สำหรับบริบทของการดูแล อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์ดูแลจริง แทบไม่มีเวลาสงบพอจะหยุดพักถึง 9 วินาที เมื่อเผชิญหน้ากับผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมและอยู่ในความสับสน หลายคนอาจพูดว่า “ไม่มีเวลาขนาดนั้น”

เพราะเหตุนี้ ผมจึงคิดถึงคำว่า “หนึ่งลมหายใจ หนึ่งรอยยิ้ม”

หากเราใส่ใจลมหายใจในชีวิตประจำวันไว้แล้ว ในสถานการณ์จริงไม่จำเป็นต้องทำวิธีหายใจให้สมบูรณ์แบบ เพียงแค่หายใจหนึ่งครั้ง ผ่อนคลายสีหน้าเล็กน้อย และยิ้มหนึ่งครั้ง แค่นั้น บรรยากาศรอบตัวก็อาจเปลี่ยนไปได้

การเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นท่ามกลางความหนาว
ขณะนี้ ผมไม่ได้อยู่ในสถานที่ดูแลโดยตรง แต่ระหว่างการเดินยามเช้า หรือในช่วงสั้น ๆ ระหว่างการทำงาน เมื่อเดินสวนกับผู้คน ผมลองปฏิบัติ “หนึ่งลมหายใจ หนึ่งรอยยิ้ม”

แล้วผู้ที่ก้มหน้า เดินทนหนาวอยู่ ก็เงยหน้าขึ้นมา กล่าวคำว่า “สวัสดีตอนเช้า” กลับมา สิ่งที่ผมรู้สึก ไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็นจังหวะของลมหายใจและสีหน้าที่เหมือนจะสอดคล้องกัน ทุกครั้งที่เกิดขึ้น ผมรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองค่อย ๆ สงบลง

“ความหนาวในใจ” ของผู้มีภาวะสมองเสื่อม
เพราะเช้านี้หนาวเป็นพิเศษ ผมจึงยิ่งครุ่นคิดเรื่องนี้

สำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อม “ความหนาว” ไม่ได้หมายถึงอุณหภูมิเท่านั้น แม้จะมีเครื่องทำความร้อน พวกเขาอาจไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นมิตรหรือเป็นภัย และอาจไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเองเป็นใคร สภาพจิตใจนั้นอาจเปรียบเสมือนการยืนอยู่ลำพังกลางทุ่งหิมะอันเย็นเยือก

ในยามเช่นนั้น สิ่งที่จำเป็นก่อนคำอธิบายที่ถูกต้องหรือการโน้มน้าวใจ คือ “ความอบอุ่น” ไม่ใช่หรือ? เช่นเดียวกับบนภูเขาหิมะ สิ่งแรกที่ต้องทำคือทำให้ร่างกายอุ่นและผ่อนคลาย การยื่นความอบอุ่นอย่างแผ่วเบาให้กับหัวใจที่เย็นชา—ผมคิดว่านั่นคือ “หนึ่งรอยยิ้ม”

จุดเริ่มต้นของหนึ่งลมหายใจ หนึ่งรอยยิ้ม
สิ่งที่ผมรู้สึกแรงที่สุดในเช้าวันนี้คือ
มีหนึ่งลมหายใจ และถัดจากนั้นคือหนึ่งรอยยิ้ม

นี่ไม่ใช่อุณหภูมิทางกายภาพ แต่เป็นความอบอุ่นที่ส่องถึงภายในใจ ลมหายใจที่เคยเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติบนภูเขาหิมะ จุดเริ่มต้นที่ระลึกขึ้นได้ในเช้าที่หนาวเย็น ผมได้หวนกลับมาที่ตรงนั้นอีกครั้ง

เมื่อคุณรู้สึกหนาวในใจ เมื่อคุณรู้สึกว่าผู้อื่นดูเย็นชา ไร้สีหน้า โปรดลองนึกถึงสิ่งนี้: หายใจหนึ่งครั้ง แล้วมอบรอยยิ้มหนึ่งครั้ง แม้จะมีระยะห่างก็ไม่เป็นไร เพียงแค่มีพื้นที่เล็ก ๆ ในใจของตนเอง วิธีการเชื่อมสัมพันธ์อาจเปลี่ยนไปเล็กน้อย บางที อีกฝ่ายอาจยิ้มตอบกลับมา การเก็บรักษาความเป็นไปได้นั้นไว้ในใจ—ผมเชื่อว่านั่นคือการดูแล และคือศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์

ธีมของผมในปีนี้คือ “หวนกลับ・คลี่คลาย・ปล่อยวาง” และ “ทำให้ลมหายใจเป็นระบบปฏิบัติการของการดูแล”

หนึ่งลมหายใจ หนึ่งรอยยิ้ม
นี่ไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นคำถามของผมเอง และเป็นถ้อยคำเพื่อจัดระเบียบความคิด

เช้านี้อากาศหนาว ขอให้คุณมีวันที่ดีเช่นกัน

หากมีคำถามใด ๆ สามารถติดต่อได้อย่างอิสระผ่านหัวข้อ “ติดต่อเรา” บนเว็บไซต์นี้