【尊厳Well-Kaigo｜多言語ブログ】大声を上げる認知症高齢者｜Older Adults with Dementia Who Raise Their Voices

― 呼吸から見えてくる、本当のメッセージ ―

隅田川の朝、静かな呼吸から始まる問い
おはようございます。利久です。
今日も「ウエル・エイジング・ウォーキングラジオ」を、隅田川のほとりからお届けします。

今朝の空は、澄み切った青空。風も穏やかで、川の流れも静かです。
ゆっくり歩きながら、吐く呼吸を意識し、自分の心と体の変化を感じ取る。
この時間があるからこそ、日々の介護現場で起きている出来事を、少し違う角度から見つめ直すことができます。

今日のテーマは
「大声を上げる認知症高齢者」です。

よくある相談、「なぜ大声を上げるのか」
認知症高齢者の周辺症状、いわゆるBPSDの中でも、
「突然大声を上げる」「怒鳴る」「叫ぶ」といった行動は、非常に多く相談を受けるテーマです。

現場では「困りごと」として扱われがちです。
なぜなら、大声は周囲に大きな影響を与えるからです。
同じ空間にいる他の高齢者、職員、家族――誰にとっても緊張を生む出来事になります。

では、なぜ大声を上げるのでしょうか。

表れ方は違っても、根っこは同じかもしれない
私はこのテーマについて、何度も考えてきました。
そして、ある時ふと、こんな考えが浮かびました。

大声を上げる人と、無表情で黙り込む人。
表現の仕方はまったく違いますが、根っこにあるものは同じなのではないか。

不安、混乱、恐れ、どうしていいかわからない感覚。
それらが、その人なりの形で表に出ているだけではないか。

大声は、その中でも「とても分かりやすい表現」なのです。

大声は「助けてくれ」という叫び
あらためて、その「大声」を聴き直してみると、
私にはこう聞こえてきます。

「助けてくれ」
「もう無理だ」
「どうしていいかわからない」
「私には帰る場所がない」

言葉としては「うるさい」「やめろ」「来るな」と聞こえるかもしれません。
しかし、その奥にある本音は、必死のSOSなのではないでしょうか。

介護を拒否する行為も同じです。
「嫌だ」という言葉の裏には、「これ以上、耐えられない」という心の限界があります。

言葉の前にあるもの、それが呼吸
では、そのSOSはどこから生まれるのでしょうか。
私は「言葉の前にあるもの」に目を向ける必要があると感じています。

それが、呼吸です。

呼吸は、言葉よりも先に乱れます。
不安になる前、怒る前、叫ぶ前に、呼吸は浅く、速くなっています。

言葉にならない感情は、まず呼吸に現れ、
その結果として、大声や抵抗、不安といった行動が表に出るのです。

呼吸を「森」にたとえて考えてみる
私はよく、呼吸を「森」にたとえて考えます。
森は、静かに呼吸しています。

ところが、森の生態系が乱れると、どうなるでしょうか。
気圧が変わり、風が荒れ、乾燥が進み、やがて山火事が起こります。

山火事は、突然起きたように見えますが、
実はその前から、見えないところで異変が積み重なっているのです。

山火事とBPSDはよく似ている
山火事の多くは、地表ではなく、
土の中や根の部分でくすぶる火から始まります。

それが表に出て、乾いた空気と強い風に触れた瞬間、
一気に燃え広がる。

認知症高齢者のBPSDも、これとよく似ています。
体の中、心の中、生活の積み重ねの中で、
見えない「火種」が育っている。

そしてある時、
環境の変化、声かけ、距離感、表情、空気の緊張――
そうした刺激が風となり、大声という形で表に出るのです。

水をかけても、火は消えない
山火事に、表面から水をかけても、簡単には消えません。
根本の生態系が整っていないからです。

同じように、大声に対して
「静かにして」「ダメでしょ」と言葉を重ねても、
火は消えません。

必要なのは、
交感神経優位の状態から、副交感神経優位へ戻すこと。
つまり、呼吸を整えることです。

呼吸を整えるとは、生態系を整えること
森を守るために、人は何をしてきたでしょうか。

間伐をし、下草を刈り、水の流れを整え、
自然が自然として呼吸できる環境を保ってきました。

人間も同じです。
呼吸を整えるとは、
その人の人生、生活習慣、環境、関係性――
すべてを含めた「生態系」を見直すことです。

乱れているのは、実は私たちかもしれない
そして忘れてはいけないのは、
介護する側もまた、環境の一部だということです。

声かけの仕方
距離の取り方
動きの速さ
表情
服装
そして、介護する側自身の呼吸

それらが、知らず知らずのうちに、
相手の森を荒らしている可能性もあります。

介護士の新しい役割とは
私はこう考えています。

介護士とは、
森の呼吸を守る人
森の生態系を整える人

大声を上げる認知症高齢者を「問題」として見るのではなく、
「森が今、荒れているサイン」として受け取る。

そこから、呼吸を整える関わりへ戻っていく。
それが、尊厳Well-Kaigoの原点です。

ひと呼吸、ワンスマイル、そして感謝
ぜひ皆さんも、
ひと呼吸、立ち止まってみてください。

自分の呼吸はどうでしょうか。
森は、荒れていませんか。

呼吸を整えることは、
相手を守る前に、自分を整えることでもあります。

今日も、良い一日をお過ごしください。

ご質問は本サイトの「お問い合わせ欄」からお気軽にお寄せください。

【Dignity Well-Kaigo | Multilingual Blog】 Older Adults with Dementia Who Raise Their Voices
— The True Message Revealed Through Breathing —

A Question That Begins with Quiet Breathing on a Morning by the Sumida River
Good morning. This is Rikyu.
Today as well, I bring you the Well-Aging Walking Radio from the banks of the Sumida River.

The sky this morning is a clear, deep blue. The wind is gentle, and the river flows calmly.
As I walk slowly, I focus on my exhalation, sensing subtle changes in my mind and body.
Because I take this time, I am able to look again— from a slightly different perspective—at what happens daily in caregiving settings.

Today’s theme is:
“Older Adults with Dementia Who Raise Their Voices.”

A Common Question: “Why Do They Raise Their Voices?”
Among the behavioral and psychological symptoms of dementia (BPSD),
behaviors such as “suddenly shouting,” “yelling,” or “screaming” are among the most frequent concerns raised by caregivers.

In care settings, these behaviors are often treated as “problems.”
This is because loud voices have a strong impact on the surrounding environment.
Other older adults, staff members, and family members all feel the tension created in that moment.

But why do they raise their voices in the first place?

Different Expressions, but Perhaps the Same Root
I have thought about this question many times.
And one day, a realization quietly came to me.

A person who raises their voice and a person who sits silently with no expression—
their outward expressions are completely different, yet perhaps what lies at the root is the same.

Anxiety, confusion, fear, a sense of not knowing what to do.
These feelings may simply be emerging in different forms for each individual.

Raising one’s voice is, among them, a very visible and easily recognized expression.

A Loud Voice as a Cry of “Help Me”
When I listen again to that “loud voice,”
this is what I hear:

“Help me.”
“I can’t take this anymore.”
“I don’t know what to do.”
“I have nowhere to return to.”

It may sound like “You’re noisy,” “Stop,” or “Go away.”
But beneath those words may lie a desperate SOS.

The same is true for refusal of care.
Behind the word “No” is often a psychological limit—
“I can’t endure this any longer.”

What Exists Before Words: Breathing
So where does that SOS come from?
I believe we must turn our attention to what exists before words.

That is breathing.

Breathing becomes disturbed before words do.
Before anxiety, before anger, before shouting—
breathing becomes shallow and rapid.

Emotions that cannot yet become words first appear in the breath,
and as a result, behaviors such as shouting, resistance, or anxiety emerge on the surface.

Thinking of Breathing as a “Forest”
I often think of breathing as a forest.
A forest breathes quietly and steadily.

But what happens when the forest’s ecosystem becomes disturbed?
Air pressure shifts, winds grow stronger, dryness increases—
and eventually, forest fires occur.

Forest fires appear sudden,
but in reality, invisible changes have been accumulating long before they erupt.

Forest Fires and BPSD Are Strikingly Similar
Many forest fires do not begin on the surface.
They start as smoldering fires underground, around roots and soil.

When those fires reach the surface and meet dry air and strong winds,
they spread rapidly.

BPSD in older adults with dementia is very similar.
Within the body, within the mind, within accumulated life experiences,
invisible “embers” are quietly growing.

Then one day—
a change in environment, a tone of voice, distance, facial expression, tension in the air—
these stimuli become the wind, and the fire appears as a loud voice.

Pouring Water on the Surface Won’t Extinguish the Fire
Pouring water on the surface of a forest fire rarely puts it out.
The root ecosystem has not yet been restored.

In the same way,
telling someone “Be quiet” or “That’s not allowed” does not extinguish the fire.

What is needed is a shift
from a sympathetic nervous system–dominant state
to a parasympathetic nervous system–dominant state.

In other words, restoring the breath.

Restoring Breathing Means Restoring the Ecosystem
How have humans protected forests?

By thinning trees, clearing undergrowth, managing water flow,
and maintaining an environment where nature can breathe as nature.

Human beings are no different.
Restoring breathing means reexamining the entire ecosystem—
a person’s life history, daily habits, environment, and relationships.

Perhaps the One in Disorder Is Us
And we must not forget:
those who provide care are also part of the environment.

The way we speak
the distance we keep
the speed of our movements
our facial expressions
our clothing
and even our own breathing

All of these may unknowingly be disturbing the other person’s forest.

The New Role of Caregivers
This is how I see it.

A caregiver is someone who:

Protects the breathing of the forest
Restores the ecosystem of the forest
Rather than viewing a shouting older adult with dementia as a “problem,”
we receive it as a sign that the forest is currently in distress.

From there, we return to interactions that restore breathing.
This is the foundation of Dignity Well-Kaigo.

One Breath, One Smile, and Gratitude
I invite you to pause for just one breath.

How is your breathing right now?
Is your forest calm?

Restoring your breath
is also a way of preparing yourself
before protecting someone else.

I wish you a wonderful day.

If you have any questions, please feel free to contact us through the “Inquiry” section on this website.

【尊严 Well-Kaigo｜多语言博客】 大声喊叫的患有认知症的高龄者
—— 从呼吸中看见真正的信息 ——

从隅田川清晨的安静呼吸开始的提问
大家早上好，我是利久。
今天也从隅田川河畔，为大家带来「Well-Aging 清晨步行广播」。

今晨的天空湛蓝而澄澈，微风轻柔，河水静静流淌。
我一边慢慢行走，一边将注意力放在呼气上，感受自己身心的细微变化。
正因为有这样的时间，我才能从不同的角度，重新审视每天在照护现场发生的事情。

今天的主题是：
「大声喊叫的患有认知症的高龄者」。

常见的疑问：「为什么会大声喊叫？」
在患有认知症的高龄者身上，
所谓的 BPSD（行为与心理症状）中，
「突然大声喊叫」「怒吼」「尖叫」等行为，是被咨询得最多的问题之一。

在照护现场，这些行为往往被视为「困扰」。
因为大声喊叫会对周围环境造成很大的影响。
同一空间中的其他高龄者、工作人员、家属——
对任何人来说，都会带来紧张与不安。

那么，为什么他们会大声喊叫呢？

表现不同，但根源或许相同
我曾多次反复思考这个问题。
直到有一天，一个念头悄然浮现。

大声喊叫的人，与面无表情、沉默不语的人，
虽然表现方式完全不同，
但他们内在的根源，或许是相同的。

不安、混乱、恐惧、无所适从的感觉。
只是以各自不同的形式，显现在外而已。

而大声喊叫，正是其中最容易被察觉的一种表达方式。

大声喊叫，其实是在说「救救我」
当我再次认真倾听那样的「大声喊叫」时，
我听到的是这样的声音：

「救救我。」
「我已经撑不下去了。」
「我不知道该怎么办。」
「我已经没有可以回去的地方了。」

也许在表面上听起来像是
「吵死了」「别过来」「走开」。
但在那些话语的深处，
很可能是一种拼命的 SOS 求救信号。

照护抗拒也是如此。
在「不要」这句话背后，
往往隐藏着一种心理上的极限——
「我已经无法再承受了」。

语言之前存在的，是呼吸
那么，这样的 SOS 是从哪里产生的呢？
我觉得，我们需要把目光投向语言之前的东西。

那就是——呼吸。

呼吸的紊乱，总是发生在语言之前。
在焦虑之前、愤怒之前、喊叫之前，
呼吸已经变得浅而急促。

无法用语言表达的情绪，
最先反映在呼吸中，
随后才以大声喊叫、抗拒、不安等行为呈现出来。

将呼吸比作一片「森林」
我经常把呼吸比喻成一片「森林」。
森林，正是在静静地呼吸着。

但当森林的生态系统被破坏时，会发生什么呢？
气压变化、风势增强、空气干燥，
最终，就会引发森林火灾。

森林火灾看似突然发生，
但实际上，在此之前，
看不见的异常早已不断积累。

森林火灾与 BPSD 非常相似
许多森林火灾，并非从地表开始。
而是从土壤深处、树根周围悄然闷烧。

当这些火苗浮出地表，
接触到干燥的空气和强风时，
便会一口气迅速蔓延。

患有认知症的高龄者的 BPSD 也十分相似。
在身体里、心里、长期生活的积累中，
看不见的「火种」正在悄悄成长。

然后在某个时刻，
环境的变化、说话方式、距离感、表情、空气中的紧张感——
这些刺激化作「风」，
以大声喊叫的形式爆发出来。

只在表面浇水，是灭不了火的
即使从表面向森林火灾浇水，
也很难真正扑灭火势。
因为根本的生态系统尚未恢复。

同样地，
面对大声喊叫，
反复说「安静点」「不可以这样」，
也无法熄灭内在的火焰。

真正需要的是，
从交感神经占优势的状态，
回到副交感神经占优势的状态。

换句话说，
需要的是让呼吸恢复平衡。

调整呼吸，就是调整生态系统
人类是如何守护森林的呢？

通过疏伐树木、清理下层植被、整理水流，
为自然创造能够自然呼吸的环境。

人也是一样。
调整呼吸，意味着重新审视一个人的整体生态系统——
包括他的人生经历、生活习惯、环境，以及人与人之间的关系。

或许，真正紊乱的是我们自己
还有一点千万不能忽视：
照护者本身，也是环境的一部分。

说话的方式
保持的距离
动作的速度
表情
穿着
以及——照护者自身的呼吸状态

这些都可能在不知不觉中，
扰乱了对方内在的「森林」。

照护员的新角色是什么
我这样理解：

照护员，是——
守护森林呼吸的人
修复森林生态系统的人

与其把大声喊叫的患有认知症的高龄者视为「问题」，
不如将其理解为——
「森林正在失衡的信号」。

从那里出发，
回到以调整呼吸为核心的照护方式。
这正是尊严 Well-Kaigo的起点。

一次呼吸，一个微笑，以及感恩
我也诚挚地邀请大家，
停下来，进行一次呼吸。

此刻，你的呼吸状态如何？
你的森林，是否平静？

调整呼吸，
不仅是在守护他人之前，
也是在先整理好自己。

祝您今天也度过美好的一天。

如有任何疑问，
欢迎通过本网站的「联系我们」栏目与我们取得联系。

【การดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo｜บล็อกหลายภาษา】 ผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมซึ่งส่งเสียงดัง
— ข้อความที่แท้จริงซึ่งมองเห็นได้ผ่าน “ลมหายใจ” —

คำถามที่เริ่มต้นจากลมหายใจอันสงบยามเช้าที่แม่น้ำสุมิดะ
สวัสดีตอนเช้าครับ ผมริคิว
วันนี้เช่นเคย ผมขอส่งรายการ Well-Aging Walking Radio จากริมแม่น้ำสุมิดะ

เช้าวันนี้ท้องฟ้าใสสะอาด ลมพัดแผ่วเบา สายน้ำไหลอย่างสงบ
ขณะเดินอย่างช้า ๆ ผมให้ความสำคัญกับลมหายใจออก และรับรู้การเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ภายในกายและใจของตนเอง
เพราะมีช่วงเวลาเช่นนี้ ผมจึงสามารถมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสถานที่ดูแลในแต่ละวัน จากมุมมองที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย

หัวข้อของวันนี้คือ
“ผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมซึ่งส่งเสียงดัง”

คำถามที่พบบ่อย: “ทำไมจึงส่งเสียงดัง?”
ในบรรดาอาการด้านพฤติกรรมและจิตใจของผู้มีภาวะสมองเสื่อม (BPSD)
พฤติกรรมอย่างเช่น “ตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน” “โวยวาย” หรือ “ร้องตะโกน”
เป็นหัวข้อที่ได้รับการปรึกษาบ่อยครั้งที่สุด

ในสถานที่ดูแล พฤติกรรมเหล่านี้มักถูกมองว่าเป็น “ปัญหา”
เนื่องจากเสียงดังส่งผลกระทบอย่างมากต่อสภาพแวดล้อมรอบข้าง
ไม่ว่าจะเป็นผู้สูงอายุคนอื่น บุคลากร หรือครอบครัว
ล้วนรู้สึกถึงความตึงเครียดที่เกิดขึ้นในขณะนั้น

แต่คำถามคือ—
ทำไมพวกเขาจึงส่งเสียงดัง?

รูปแบบที่ต่างกัน แต่รากเหง้าอาจเหมือนกัน
ผมครุ่นคิดถึงคำถามนี้มาหลายครั้ง
และวันหนึ่ง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ

คนที่ส่งเสียงดัง กับคนที่นิ่งเงียบไร้สีหน้า
แม้การแสดงออกจะต่างกันอย่างสิ้นเชิง
แต่สิ่งที่อยู่ลึกลงไปภายใน อาจเป็นสิ่งเดียวกัน

ความไม่สบายใจ ความสับสน ความหวาดกลัว ความรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไร
เพียงแค่ปรากฏออกมาในรูปแบบที่ต่างกันของแต่ละคน

และการส่งเสียงดัง คือหนึ่งในรูปแบบที่
มองเห็นและรับรู้ได้ง่ายที่สุด

เสียงดัง คือเสียงที่บอกว่า “ช่วยฉันด้วย”
เมื่อผมตั้งใจฟัง “เสียงดัง” นั้นอีกครั้ง
สิ่งที่ผมได้ยินคือเสียงเหล่านี้

“ช่วยฉันด้วย”
“ฉันไม่ไหวแล้ว”
“ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร”
“ฉันไม่มีที่ให้กลับไปแล้ว”

แม้ในถ้อยคำภายนอกอาจฟังเหมือน
“เสียงดังเกินไป” “หยุดเถอะ” “อย่าเข้ามา”
แต่ลึกลงไปข้างใน
อาจเป็นสัญญาณ SOS ที่สิ้นหวังอย่างยิ่ง

การปฏิเสธการดูแลก็เช่นเดียวกัน
เบื้องหลังคำว่า “ไม่เอา”
มักซ่อนขีดจำกัดทางจิตใจ—
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว”

สิ่งที่อยู่ก่อนคำพูด นั่นคือ “ลมหายใจ”
แล้วสัญญาณ SOS นี้ เกิดขึ้นจากที่ใด?
ผมรู้สึกว่าเราจำเป็นต้องหันไปมอง
สิ่งที่อยู่ก่อนคำพูด

นั่นคือ—ลมหายใจ

ลมหายใจจะเริ่มแปรปรวนก่อนคำพูดเสมอ
ก่อนความวิตกกังวล ก่อนความโกรธ ก่อนการตะโกน
ลมหายใจได้ตื้นและเร็วขึ้นแล้ว

อารมณ์ที่ยังไม่อาจถ่ายทอดเป็นคำพูด
จะปรากฏออกมาทางลมหายใจก่อน
และจากนั้นจึงแสดงออกเป็นการส่งเสียงดัง การต่อต้าน หรือความไม่安ใจ

เปรียบลมหายใจกับ “ผืนป่า”
ผมมักเปรียบลมหายใจกับ “ผืนป่า”
ป่านั้นกำลังหายใจอย่างเงียบงัน

แต่หากระบบนิเวศของป่าถูกรบกวน จะเกิดอะไรขึ้น?
ความกดอากาศเปลี่ยน ลมแรงขึ้น ความแห้งแล้งเพิ่มขึ้น
และในที่สุด ก็เกิดไฟป่า

ไฟป่าดูเหมือนเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
แต่ความจริงแล้ว
ความผิดปกติที่มองไม่เห็นได้สะสมมาเป็นเวลานานแล้ว

ไฟป่าและ BPSD มีความคล้ายคลึงกันมาก
ไฟป่าจำนวนมาก ไม่ได้เริ่มจากผิวดิน
แต่เริ่มจากไฟที่คุกรุ่นอยู่ใต้ดิน รอบรากไม้

เมื่อไฟนั้นโผล่ขึ้นมา
และสัมผัสกับอากาศแห้งและลมแรง
มันจะลุกลามอย่างรวดเร็ว

BPSD ของผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมก็เช่นกัน
ภายในร่างกาย ภายในจิตใจ และในประสบการณ์ชีวิตที่สะสมมา
มี “เชื้อไฟ” ที่มองไม่เห็นกำลังก่อตัวขึ้น

และในช่วงเวลาหนึ่ง
การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม วิธีการพูด ระยะห่าง สีหน้า ความตึงเครียดในอากาศ—
สิ่งเหล่านี้กลายเป็น “ลม”
และปรากฏออกมาในรูปของเสียงดัง

ราดน้ำที่ผิวหน้า ไม่อาจดับไฟได้
แม้จะราดน้ำลงบนไฟป่าจากภายนอก
ไฟก็ไม่อาจดับได้ง่าย
เพราะระบบนิเวศพื้นฐานยังไม่ฟื้นฟู

เช่นเดียวกัน
การบอกว่า “เงียบหน่อย” หรือ “ทำแบบนี้ไม่ได้นะ” ซ้ำ ๆ
ไม่อาจดับไฟภายในได้

สิ่งที่จำเป็นคือ
การกลับจากสภาวะที่ระบบประสาทซิมพาเทติกครอบงำ
สู่สภาวะที่ระบบพาราซิมพาเทติกทำงาน

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ
การปรับลมหายใจให้สมดุล

การปรับลมหายใจ คือการปรับระบบนิเวศ
มนุษย์ดูแลผืนป่าอย่างไร?

ด้วยการตัดแต่งต้นไม้ การกำจัดพืชพื้นล่าง การจัดการทางน้ำ
เพื่อให้ธรรมชาติสามารถ “หายใจ” ได้ตามธรรมชาติ

มนุษย์ก็เช่นเดียวกัน
การปรับลมหายใจ หมายถึงการทบทวนทั้งระบบนิเวศของชีวิต—
ประวัติชีวิต วิถีชีวิต สภาพแวดล้อม และความสัมพันธ์กับผู้อื่น

บางที ผู้ที่ถูกรบกวน อาจเป็นพวกเราเอง
และมีสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรมองข้าม
ผู้ให้การดูแลเอง ก็เป็นส่วนหนึ่งของสภาพแวดล้อม

วิธีการพูด
ระยะห่าง
ความเร็วในการเคลื่อนไหว
สีหน้า
การแต่งกาย
รวมถึง—ลมหายใจของผู้ดูแลเอง

สิ่งเหล่านี้อาจกำลังรบกวน “ผืนป่า” ภายในของอีกฝ่าย
โดยที่เราไม่รู้ตัว

บทบาทใหม่ของผู้ดูแลคืออะไร
ผมมองเช่นนี้ว่า—

ผู้ดูแล คือผู้ที่
ปกป้องลมหายใจของผืนป่า
ฟื้นฟูระบบนิเวศของผืนป่า

แทนที่จะมองผู้สูงอายุที่ส่งเสียงดังว่าเป็น “ปัญหา”
เราควรมองว่านั่นคือ
“สัญญาณว่าผืนป่ากำลังเสียสมดุล”

จากจุดนั้น
เราจึงกลับไปสู่การดูแลที่เริ่มจากการปรับลมหายใจ
นี่คือจุดตั้งต้นของ การดูแลที่มีศักดิ์ศรี Well-Kaigo

หนึ่งลมหายใจ หนึ่งรอยยิ้ม และความขอบคุณ
ผมขอเชิญชวนทุกท่าน
หยุดนิ่ง และหายใจหนึ่งครั้ง

ขณะนี้ ลมหายใจของคุณเป็นอย่างไร
ผืนป่าภายในของคุณ สงบหรือไม่

การปรับลมหายใจ
ไม่ใช่เพียงการปกป้องผู้อื่น
แต่เป็นการจัดระเบียบตนเองก่อนเสมอ

ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของทุกท่าน

หากมีคำถามใด ๆ
สามารถติดต่อได้ผ่านหน้า “ติดต่อเรา” บนเว็บไซต์นี้ได้เสมอ

WAC中央駅 ｜呼吸シリーズ
― 呼吸に戻るための環境 ―